การจากไปของผู้บัญชาการกองทัพเหรินทำให้ทุกคนต้องตกใจฉับพลัน บรรยากาศอึดอัดปกคลุมไปทั่วทั้งเขตทหาร
บ้างก็ว่าผู้บัญชาการกองทัพเหรินชะตากรรมแสนเลวร้าย เรื่องงานก็ส่งมอบเรียบร้อยแล้ว น่าจะได้เกษียณอย่างสงบสุขใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสบายใจ แต่ก็เพราะผู้พันใหม่ไม่อยู่ประจำหน่วย เขาถึงกับวิ่งรีบไปที่แนวหน้าแล้วจบชีวิตลงอย่างนั้น
บ้างก็ว่าผู้บัญชาการกองทัพเหรินกล้าหาญนัก ความฮึกเหิมไม่เสื่อมคลายเลยแม้แต่น้อย อายุมากขนาดนั้นแล้วยังยอมสละชีวิตเพื่อชาติ ทำคุณประโยชน์ให้ประเทศ
บ้างก็เสียดายให้ทหารผ่านศึกที่รบมาตลอดชีวิต ตอนจะได้พักผ่อนเสียที กลับต้องจากไปบนสมรภูมิ คนในครอบครัวคงร้องไห้จนแทบคลั่ง
บ้างก็ทอดถอนใจว่าผู้บัญชาการกองทัพเหรินตายแล้วตายอย่างมีค่า อายุเท่านี้ต่อให้มีชีวิตอยู่ก็ไม่นานหรอก แต่การจากไปอย่างสุดกล้าหาญครั้งนี้เท่ากับปูทางแสงสว่างให้อนาคตของลูกชาย ขอเพียงลูกชายไม่ก่อความผิดฐานทรยศชาติในภายหน้า ชีวิตนี้ก็มั่นคงแล้ว
ความเห็นต่าง ๆ นานาของผู้คนดังต่อเนื่องไม่จบ แต่ไม่มีสิ่งใดกระทบใจเฉิงอ้ายเซี่ย ภรรยาของผู้บัญชาการกองทัพเหรินได้เลย
บ้านของผู้บัญชาการกองทัพเหริน
เฉิงอ้ายเซี่ยตาแดงก่ำ บวมพองจนดูเหมือนวอลนัท ร่างกายอ่อนล้าเต็มที่เดินโซเซจากในสวนหลังบ้านเข้าไปในตัวบ้าน
ตั้งแต่ได้รับข่าวว่าเหล่าเหรินจบชีวิตบนสมรภูมิ ศีรษะของเธอก็มึนตึงปวดแตกซ่าน เหมือนมีเหล็กปลายแหลมนับไม่ถ้วนทิ่มแทงลงที่ศีรษะ ที่อก ที่หัวใจ กระทั่งทุกซอกทุกมุมของร่างกาย ทำให้ศีรษะและช่องอกเจ็บปวดรุนแรง ส่วนที่เหลือก็เจ็บแปรบ ๆ ไปทั้งตัว
เจ็บจนหายใจแทบไม่ออก เจ็บจนร่างกายทรมานสุดหยั่งถึง จนกระทั่งเจ็บจะชาไปทั้งตัว
สามีภรรยาจับมือกันมาหลายสิบปี ชีวิตนี้เธอคุมเหลาเหรินเข้มงวดมาโดยตลอด เหลาเหรินก็ใจดี แถมยังรู้ตัวว่าในฐานะทหาร เข้าใจดีว่าการเป็นภรรยาทหารนั้นลำบากแค่ไหน รู้สึกผิดที่มีต่อภรรยาทหารอย่างเธอ ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร เขาไม่เคยโต้ตอบกลับเลย แม้แต่เธอจะให้เป็นอย่างไรเขาก็ยอม