บนถนนลูกรังสายที่มุ่งไปบ้าน
เซี่ยหลีและเซี่ยเสี่ยวเป่าเดินจูงมือกันไปเคียงข้างกัน
เซี่ยหลีไม่ต่างจากปกตินัก อุ้มลูกไว้ในอ้อมแขนแล้วเขย่าเป็นระยะ ๆ บางครั้งก็ใช้นิ้วจิกท้องตัวน้อยที่เริ่มหงุดหงิดใส่มันเรื่อย ๆ
เซี่ยเสี่ยวเป่าเดินตามด้านข้างเงียบ ๆ เดินกลับบ้านอย่างสุขสงบ แต่ถ้ามองให้ดี จะเห็นได้ว่าแผ่นหลังของเขาตึงตึงมาตลอดทาง
เซี่ยหลีเห็นว่าใกล้จะถึงบ้านแล้ว แต่เจ้าตัวยังเป็นแบบนี้อยู่ ใจก็อดไม่ได้ที่จะถอดใจในความคิด
เด็กที่โตมาโดยไม่เคยได้รับความรักจากพ่อแม่ ก็จะไม่มีความมั่นคงปลอดภัยในตัวเองแบบนี้แหละ
คิดแล้ว เซี่ยหลีก็ถามเซี่ยเสี่ยวเป่าอีกครั้ง “ไม่อยากทำงานวิจัยจริง ๆ เหรอ
ถ้าเจ้าตัวดีทำงานวิจัย ฉันให้สืบตำแหน่งต่อจากฉันได้
ฉันไม่รังเกียจที่จะให้ใช้ทรัพยากรในมือฉัน หรือจะมาเรียนรู้ความรู้จากฉันก็ได้ ยิ่งได้อย่างนั้นฉันยิ่งยินดี”
ล้อเล่นอะไรกัน ที่ฮั่นเซี่ยตอนนี้จับเขาไว้ไม่ยอมปล่อย ก็เพราะความรู้พวกนี้ของเธอไง สักวันถ้ามีสักคนที่สืบทอดความรู้ของเธอต่อได้ เธอดันคนนั้นออกไปข้างหน้าเมื่อไร เธอก็เกษียณไปอยู่บ้านได้ทันที
เกียรติยศมันมีค่าอะไร สู้การนอนแผ่อยู่บ้านได้ทุกวันเนี่ย
เสียวเป้าเงียบไปชั่วขณะ ยังลังเลอยู่บ้าง แต่ก็ตอบมาอย่างเด็ดเดี่ยว “ผมนัดกับพวกพี่ ๆ ไว้ว่าจะต่อสู้ด้วยกันเพื่อให้มีชีวิตที่ดี
แล้วผมก็ไม่อยากถูกผูกมัด”
เขาเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยหลี แววตามีความระมัดระวังนิด ๆ “คุณป้าจะไม่คิดว่าผมไม่รู้จักบุญคุณความดีใช่ไหม”