ภายใต้สายตาอันอยากรู้อยากเห็นและแฝงไปด้วยแววเจ้าเล่ห์ของผู้คนรอบข้าง เซี่ยหลีกับชิวลี่ลี่จ้องมองกันด้วยสีหน้าโกรธเคืองเป็นอย่างยิ่ง
เซี่ยหลีถามเสียงเรียบเบา "ฮึ! ใครเริ่มก่อนนายไม่เห็นหรือไง?
อย่าพูดจาเหลวไหลให้คนอื่นเข้าใจฉันผิด ฉันกับนายไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน มาถึงกองทัพวันแรกก็จะมาทำลายชื่อเสียงฉัน วิธีทำแบบนี้น่าขยะแขยงจริงๆ
ถ้านายจำไม่ได้จริงๆ ฉันไม่รังเกียจที่จะช่วยนายคิดให้ดี ได้ยินว่าความเจ็บปวดช่วยกระตุ้นสมองได้ โดนซักฉาดก่อนคงจะจำได้เองแหละ"
ชิวลี่ลี่: ...
ชิวลี่ลี่หดตัวลงโดยไม่รู้ตัว ท่าทางเหมือนกำลังช่วยพยุงจ้าวไห่หนิงให้ลุกขึ้นนั่ง แต่จริงๆ แล้วเป็นการหลบซ่อนอยู่ข้างหลังเขา
ดวงตาของเธอเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจมองไปที่เซี่ยหลี "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำลายชื่อเสียงของคุณสหายเซี่ยเลย คุณสหายเซี่ย คุณไวต่อสถานะของฉันมากเกินไป เลยเข้าใจฉันผิด
ฉันแค่คิดว่าถ้าไม่มีความแค้นส่วนตัว ก็คงไม่ทำร้ายกันได้โหดร้ายขนาดนั้น"
เหล่าพี่สะใภ้ที่ได้ยินคำพูดของชิวลี่ลี่ ต่างมองเซี่ยหลีด้วยสายตาที่น่าสนใจยิ่งขึ้น