ป้าคนหนึ่งที่หิ้วตะกร้า ชี้ไปทางโรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ แล้วพูดกับหญิงสาวที่หิ้วตะกร้าเหมือนกันอย่างเป็นมิตรว่า "เสี่ยวชิว โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์อยู่ด้านหน้านั่นแหละ เธออยากซื้อเนื้อก็ไปซื้อตรงนั้นได้เลย
วันนี้ที่บ้านฉันไม่อยากทำกับข้าวพวกเนื้อ จะไปดูที่สหกรณ์จัดหาและจำหน่ายซื้อเครื่องปรุงหน่อย เธอไปเองนะ"
ชิวลี่ลี่แอบขำในใจ บ้านเขาน่ะเหรอไม่อยากทำกับข้าวพวกเนื้อ? บ้านเขาไม่มีเงินซื้อเนื้อต่างหากล่ะ
สมแล้วที่ไม่ควรมาที่นี่ที่จนปัญญาแบบนี้!
ในใจแทบอยากจะประชดประชันความแร้นแค้นของเกาะใต้แห่งนี้ รวมถึงชาวบ้านจอมปากจัดแถวนี้ไปหมด แต่สีหน้ากลับไม่แสดงอะไรออกมาแม้แต่น้อย
ยิ้มอย่างอ่อนหวาน เผยให้เห็นลักยิ้มเล็ก ๆ สองข้าง พยักหน้าอย่างเขินอายให้กับหญิงวัยกลางคน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหวานนุ่ม "พี่สะใภ้ หนูรู้แล้ว ขอบคุณพี่ที่ชี้ทางให้
หนูไปเองได้ค่ะ"
"เออ ได้ เธอไปเถอะ!"
พี่สะใภ้วัยกลางคนเห็นท่าทางอ่อนหวานนุ่มนวลของเด็กสาวคนนี้ ก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมาในใจ
ไม่แปลกใจเลยที่อายุแค่นี้ได้แต่งงานกับนายทหารหนุ่ม แล้วยังทำให้นายทหารเป็นห่วงถึงขนาดต้องตามมาซื้อของด้วยกันทุกครั้ง รอยยิ้มนี้หวานขนาดนี้เชียว?
ถ้าเธอมีลูกสาวแบบนี้สักคนคงดี!
ชิวลี่ลี่โบกมือลาพี่สะใภ้วัยกลางคน ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปทันที
ช่างบัดซบ! ทำไมต้องมาที่ที่บ้านนอกแบบนี้ด้วย?!
เธอเดินไปถึงบริเวณโรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ด้วยความแค้นใจ ก็เห็นแถวยาวเหยียดที่ทอดตัวออกมา รู้สึกใจหายวูบอีกครั้ง
ก็ต้องโทษพวกที่เห็นคนอื่นดีไม่ได้น่ะสิ!