ลู่ติ้งหยวนแค้นขมับเมื่อได้ยินดังนั้น แต่น้ำเสียงกลับไม่ลดละแม้แต่น้อย หากยิ่งเข้มงวดขึ้นกว่าเดิม
“ถึงการสืบจะยุ่งยากเพียงใด เราก็ไม่มีทางปล่อยผ่านไปอย่างนั้นได้ ใช่ไหม ปล่อยให้เนื้องอกพิษอันนี้ฝังรากอยู่ภายในองค์กร
ถึงตอนนี้พวกค้ายาเสพติดจะเหลืออยู่น้อยนิด คนชั่วภายในองค์กรก็โดนเรากวาดล้างจนเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ แต่ความผิดที่มือดำเบื้องหลังเคยก่อไว้ ไม่อาจปล่อยผ่านได้ง่าย ๆ เช่นกัน และความทุกข์ทรมานของเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายก็ไม่อาจมองข้ามได้
ตอนที่พวกเราอยู่ประเทศเมี่ยน เราเคยเจอสตรีและเด็กที่ถูกพวกมันทำร้ายมานับไม่ถ้วน ท่ามกลางนั้นก็มีชาวหัวเซี่ยปะปนอยู่ด้วย
ชายแดนก็มีคนหายไปเรื่อย ๆ จนไม่มีวันได้คืนกลับมา ราษฎรต้องทนทุกข์เวทนามาโดยตลอด
หลายสิบปีมานี้ ถ้าไม่มีใครคอยหนุนหลังอยู่เบื้องหลัง พวกเหยื่อเหล่านั้นอาจไม่ต้องเผชิญกับความบีบคั้นเหล่านั้นเลยก็ได้
ตัวคน ปล่อยไปไม่ได้”
ถ้ามือดำเบื้องหลังเป็นผู้บัญชาการกองทัพเหรินจริง ๆ อีกไม่กี่วันเขาก็เกษียณแล้ว
แต่ความผิดที่เคยก่อไว้ จะผ่านไปได้ด้วยการเกษียณเพียงเท่านั้นจริงหรือ?
ความแค้นส่วนตัวของเขาชำระเสร็จสิ้นแล้ว คนที่เกี่ยวข้องทุกคนถูกนำมาลงโทษตามกฎหมายครบถ้วน แต่ราษฎรแถบชายแดนตะวันตกเฉียงใต้ที่ต้องพบเคราะห์เพราะพวกค้ายาเสพติดมาตลอดหลายสิบปีนั้น ใครจะเป็นผู้คืนความยุติธรรมให้พวกเขา?
มือดำเบื้องหลังบางทีอาจเป็นดังที่จ้าวต้าหลี่ว่าจริง ก่อนที่พวกเขาจะมาถึงตะวันตกเฉียงใต้ ฝ่ายนั้นเพียงช่วยปิดบังร่องรอยการเดินทางของพวกค้ายา รวมถึงให้ความคุ้มครองเล็ก ๆ น้อย ๆ กับฟอสฟอรัสเหลืองในเหมืองร้างนั่น แต่ไม่เคยลงมือทำร้ายราษฎรหัวเซี่ยด้วยตนเอง
แต่พูดกันตรง ๆ ในเชิงอ้อม การกระทำอันเป็นหางเสือร้ายเช่นนี้ นับเป็นการทำร้ายราษฎรชายแดนไปเช่นกันหรือไม่?