ลู่ติ้งหยวนอุ้มลูกแมวน้ำน้อยที่ดูดนมจนอิ่มขึ้นตั้งให้ตรง แล้ววางมือลูบไปที่หลังของมัน ตบเบา ๆ เพื่อช่วยให้มันเรอ
ต่างจากภาพลักษณ์หนุ่มเหล็กของเขาโดยสิ้นเชิง ช่วงเวลานี้เขาทำทุกอย่างอย่างเอาใจใส่ ทีละทีละอย่างอ่อนโยนอย่างมาก ไม่หยาบกระด้างเลย
“ฉันจะติดต่อฝ่ายชิงเหอด้วย ดูว่าเขาจะหาตำราการแพทย์ที่เกี่ยวข้องมาได้ไหม
เขาเรียนจบคณะแพทยศาสตร์มาอย่างถูกทาง ในเรื่องแบบนี้ต้องรู้มากกว่าพวกเราแน่นอน”
เซี่ยหลี: “ได้”
“กริ๊ง ๆ ๆ!”
คู่สามีภรรยาเพิ่งวางหูโทรศัพท์ลงแล้วนั่งคุยกันอยู่ข้างโซฟา เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอย่างฉับพลัน
เซี่ยหลีหยิบหูโทรศัพท์ขึ้นรับตามสะดวก อีกฝ่ายส่งเสียงชายมาอย่างรวดเร็ว
“สวัสดีครับเพื่อนร่วมชาติ ผมจากเขตทหารภาคตะวันตกเฉียงใต้ ขอถามหน่อยว่าลู่ติ้งหยวนอยู่บ้านหรือไม่”
เซี่ยหลี: ?
ขอลาไปเพียงหนึ่งสัปดาห์ แต่ผลคือเพิ่งได้ไปได้ไม่กี่วัน โทรศัพท์กลับโทรตามมาถึงที่บ้านเสียแล้ว?
เรื่องด่วนขนาดไหน ที่ให้คนไม่ได้หยุดให้ครบแม้แต่หนึ่งสัปดาห์?
เซี่ยหลีขมวดคิ้วเบา ๆ แล้วยื่นหูโทรศัพท์ในมือให้ลู่ติ้งหยวน “ทางเขตทหารหาคุณ”
พูดจบ ก็ชิงลูกแมวน้ำน้อยที่ถูกตบหลังจนหงุดหงิดใจไปนานแล้วออกมาจากอ้อมกอดของลู่ติ้งหยวน