เซี่ยหลีเห็นสีหน้าสิ้นหวังของทุกคน ก็แอบขำในใจจนแทบเก็บไม่อยู่ ความครึกครื้นแบบนี้เธอเฝ้ารอดูมานานแล้ว ไม่คิดว่าจะได้เห็นตอนนี้ซะได้
ก่อนหน้านี้เธอยังคุยกับไป๋เจ๋ออี ที่เห็นวิธีสอนของเธอได้ผลแล้วก็เริ่มทำตัวไม่เป็นคนเหมือนกัน ว่าเหล่าศิษย์จะมาบ่นกับเธอตอนไหนว่าการบ้านเยอะเกินไป ขอเบาแรงหน่อยได้ไหม
หงเย่เป็นเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่ไว้เปียถักเปียสองข้าง สวมแว่นกรอบแดง
เธอนั่งห่อตัวเล็กน้อย สายตาแอบชำเลืองมองเซี่ยหลี แล้วเอ่ยถามเสียงเบาอย่างประหม่า "อาจารย์คะ หนูขอถามได้ไหมคะว่าอาจารย์ที่ถูกอาจารย์สรุปประสบการณ์มาสอนพวกหนู มีทั้งหมดกี่ท่านคะ?"
เซี่ยหลีทำหน้ายิ้มแย้มเหมือนอาจารย์ใจดี ค่อย ๆ ตอบคำถามของศิษย์ตัวเอง "ตอนแรกฉันคิดว่าจะเชิญแปดคน รวมนายหน้าอีกคน พอดีรวมฉันเป็นสิบคนได้หนึ่งโต๊ะ
แต่ท่านอาจารย์ใหญ่ก็อยากฟังวิธีสอนของทุกคนด้วย เลยตามไปด้วย"
เหล่านักเรียนทั้งหลาย: !!! พวกเราทำบุญอะไรไว้ ถึงต้องโดนโทษทัณฑ์แบบนี้เนี่ย?!
เซี่ยหลีรู้สึกสนุกกับความทุกข์ของคนอื่นเป็นที่สุด นิ้วมือลูบคางตัวเองในท่าครุ่นคิด
"แต่พูดถึงนายหน้า ตัวจริงเขาคือหัวหน้าภาควิชาคอมพิวเตอร์ไป๋เจ๋ออี เขาเองก็เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาบัณฑิตที่มีประสบการณ์อยู่แล้ว
แล้วถ้าฉันจำไม่ผิด ท่านอาจารย์ใหญ่ของเราก็เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาบัณฑิตสาขาฟิสิกส์เหมือนกัน