เซี่ยเจี้ยนกั๋วผู้โกรธกริ้วหันศีรษะกลับมาอย่างฉับพลัน สายตาคมกริบทิ่มแทงตรงมาที่เซี่ยหลี่ เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย เหมือนจะขู่ไม่ให้เธอพูดคำใดที่ทำให้ใจร้อนใจคุ้ง
แล้วตะโกนด้วยความโกรธว่า "จะพูดอะไรก็พูดกันให้ถูก ๆ ๆ อย่ามาทำหน้าทำตาแบบประชดประชันให้ฉันหมั่นไส้!"
เขาไม่รู้หรอกว่าการก่อกวนเมื่อสักครู่ของเด็กคนนี้ คือการช่วยหลานชายของเขาเอาตัวรอด และตอนนี้กำลังจะพูดอะไรที่จะเสียบเข้าที่ปอดของเขาอีก เพื่อช่วยหลานชายอีกเช่นเดิม
เซี่ยหลี่รู้สึกว่าตัวเองโดนลามไปถึงโดยไม่มีความผิด แต่เธอก็ยังพยายามแก้ไขความคิดที่ล้าสมัยและไม่เข้ากับสภาพบ้านเมืองปัจจุบันในการฝึกลูกของพ่อใหญ่
"พ่อคะ ตอนนี้ประเทศเรายังทำให้ทุกคนกินอิ่มไม่ได้เลยใช่ไหม?"
เซี่ยเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้ว จ้องเซี่ยหลี่เขม็ง รู้สึกว่าเด็กคนนี้กำลังพาไปเรื่องอื่น
"เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่เรากำลังคุยกันอยู่ตอนนี้?"
เซี่ยหลี่เห็นว่าเซี่ยเจี้ยนกั๋วกำลังจะเทความโกรธลงบนตัวเธอ จึงรีบยกตัวนากทะเลตัวจิ๋วในมือขึ้นเล็กน้อย
คนแก่กับเด็กต่างวัยสบตากัน นากทะเลตัวจิ๋วเงยดาวตากลมโตสีดำเป็นมันวาวมองตรงมาที่เซี่ยเจี้ยนกั๋ว
จริง ๆ ด้วย เซี่ยหลี่เห็นว่าสายตาของพ่อนุ่มลงทันที
เซี่ยหลี่พูดต่อ "แล้วเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะพวกนั้น ไม่ได้เรียนหนังสือ ออกมาก็ไม่มีงานที่เป็นระเบียบทำ หาข้าวกินไม่ได้ จะให้เขาทำยังไง?"
เซี่ยเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้ว ตอบด้วยความมั่นใจ
"นี่ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องมาคิด
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ปฏิรูปเปิดประเทศ ที่ทำงานรับจ้างทั่วไปมีเพียบ บางครอบครัวชนบทยังกลับไปช่วยพ่อแม่ทำงานได้
เด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ มุมมองชีวิตยังไม่แน่นอน ถ้าอยู่ในสภาพแวดล้อมของห้องเต้นรำแบบนี้ต่อเนื่อง สิ่งที่เห็นคือคนหลากหลายปนเปกัน ไม่มากก็น้อยย่อมได้รับผลจากพฤติกรรมและสภาพแวดล้อมของผู้ใหญ่ที่นั่น