ตอนนี้เมื่อคำถามถูกส่งมาถึงตัว จ้าวต้าหลี่กลับใจเย็นผิดธรรมดะ
เขาเป็นคนที่เหยียดหยามโลกจริง ๆ รู้สึกว่าหัวเซี่ยไม่เป็นธรรมกับทหารผ่านศึกอย่างพวกเขา คนรุ่นใหม่เลื่อนยศง่ายกว่าพวกเขามากเกินไป หนุ่มสาวจำนวนมากสามารถนั่งขี่คอเหยียบหัวทหารผ่านศึกอย่างพวกเขาได้อย่างสบาย ทำให้เขาโกรธกริ้ว
แต่สิ่งที่เซี่ยหลีพูดก็ไม่มีข้อผิดเลยสักนิด
ถ้าตอนนั้นพวกเขากล้าลงมือแบบโหดเหี้ยม แย่งชิงกันเองให้ตัวเองได้เปรียบ ต่อจากนั้นก็คงไม่ต้องเจอสภาพตันหูตันตาแบบนี้
ตอนนั้นยึดมั่นหลักการ ให้ของแล้วปล่อยคนไป แต่ตอนนี้กลับถูกข่มขู่จนต้องทำลายหลักการของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขาฝ่าฝืนอุดมการณ์อันสูงส่งที่สุดของตัวเองมานานแล้ว
แต่คนหนึ่งคนอยากมีชีวิตรอดอยู่ มันผิดตรงไหน?
จ้าวต้าหลี่สะบัดตัวเบา ๆ เป็นสัญญาณให้ทหารหนุ่มที่กดตัวเขาอยู่ผ่อนแรงลงบ้าง
เขามองไปยังลู่ติ้งหยวนผู้ถามคำอย่างใจเย็นเฉียบ “ข้า… ผมมีความเกี่ยวข้องกับแก๊งค้ายาเสพติดจริง แต่ผมไม่เคยทำเรื่องใดที่กระทบรากฐานของประเทศชาติเลย
แม้กระทั่งก่อนพวกคุณจะมาถึง นอกจากช่วยปกปิดวัสดุบางอย่างแล้ว ผมไม่เคยทำอะไรให้พวกค้ายาเลยแม้แต่นิดเดียว
ถ้าไม่ใช่เพราะพวกคุณไล่ตื้อข่มเหงทีละก้าว เรื่องที่เกิดขึ้นต่อมาก็คงไม่เกิดขึ้น”