เซี่ยหลีกลับไปคิดอยู่ทั้งคืนก็คิดหาคำตอบที่แน่ชัดไม่ได้
เช้าวันรุ่งขึ้น พอเห็นว่าเวลาใกล้จะได้เวลาแล้ว นางก็ไปหาจ้าวเฉียง
เซี่ยหลีคิดว่าลู่ติ้งหยวนสองวันนี้คงยุ่ง ไม่น่าจะมา แต่ไม่คิดว่า ก่อนจะออกจากบ้าน ยังมาเจอเขาเข้าอยู่ดี
ลู่ติ้งหยวนเห็นเซี่ยหลี ก็พยักหน้าให้บาง ๆ แล้วยื่นถุงผ้าใบสีเขียวทหารที่อ้วนเต่งใบหนึ่งส่งให้นาง
“ของพวกนี้เธอเอาไปด้วยก็แล้วกัน
เจอเรื่องไม่สบายใจอะไร ก็ต้องใจเย็นไว้ ยังไงตอนนี้สถานการณ์มันพิเศษ”
เซี่ยหลี: ???
เซี่ยหลีฟังแล้วงงไปหมด รับถุงมาจากมืออีกฝ่าย กำลังจะถามว่าสถานการณ์พิเศษอะไร ก็เห็นแค่แวบเดียว ลู่ติ้งหยวนก็หมุนตัวจากไปแล้ว
เซี่ยหลีถอนหายใจ เปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่ง
“ไปกันเถอะ”
รถแล่นออกจากเขตทหารอย่างช้า ๆ
หลังจากนั่งขึ้นรถ เซี่ยหลีก็เริ่มสงสัยว่าของที่ลู่ติ้งหยวนให้พี่ใหญ่ของตนส่งไปให้เนี่ย มันเป็นของอะไรกันแน่
รูดซิปเปิด อยากจะแอบดูว่าข้างในใส่อะไรไว้บ้าง