ในห้องพยาบาล เซี่ยหลีและลู่ติ้งหยวนนั่งเรียงไหล่คู่กันบนเตียงผู้ป่วยที่พยาบาลเข็นเข้ามาใหม่ ก้มมองเอกสารในมือของเซี่ยหลีด้วยกัน
ลู่ติ้งหยวนจ้องมองรายชื่อในเอกสารที่ฝ่ายนายพลหูสืบมาได้ คิ้วขมวดมุ่งขึ้นเรื่อย ๆ
"ในนี้ต้องมีมือเหล่าพวกอาชญากรค้ายาเสพติดประเทศเมี่ยนที่เหลือรอดอยู่เบื้องหลังแน่ ๆ"
พูดจบ เขาชี้ชื่อคนสองสามคนให้เซี่ยหลีดู "คนพวกนี้ล้วนเป็นบอสค้ายาเสพติดชื่อดัง
ส่วนอีกพวกนี้ จากที่ฉันเคยสืบมาก่อน แม้จะเป็นพวกค้ายา แต่ก็สนิทสนมกับรัฐบาลประเทศเมี่ยนมาก
ประเทศเมี่ยน...ที่การค้ายาเสพติดเฟื่องฟูขนาดนี้ เพราะพวกค้ายามีรัฐบาลคุ้มครองอยู่หลังกัน ทุกบาททุกสตางค์ที่พวกเขาได้กำไร ต้องแบ่งให้คนบางกลุ่มในรัฐบาลด้วย
คาดว่าในเรื่องนี้ รัฐบาลประเทศเมี่ยนก็คงไม่ได้อยู่เฉยเฉย"
เซี่ยหลีพยักหน้า
เรื่องที่รัฐบาลประเทศเมี่ยนสมรู้ร่วมคิดกับพวกค้ายา นั่นเธอรู้มานานแล้ว
ไม่อย่างนั้น ตอนที่เธออยู่ประเทศเมี่ยน คงไม่โดนทหารประจำการของเมี่ยนไล่ล่าตบตีขนาดนั้น
"ฉันนึกว่าเรื่องถล่มฐานค้ายานั่นมันผ่านพ้นไปแล้วซะอีก นึกไม่ถึงว่าในใจของพวกนี้ เรื่องนี้ยังไม่จบเสียแล้ว"
เซี่ยหลีพูดประโยคนั้นออกมาเย็นชาเยียบเย็น
ลู่ติ้งหยวนฟังแล้วรู้สึกอึดอัดสุด ๆ
มุมปากกระตุก ในใจนึก: ด้วยยาเสพติดที่เซี่ยหลีเผาทำลาย ความเสียหายจากการทำลายฐานค้ายา รวมถึงความเป็นไปได้สูงที่เธอแอบเอาเงินของพวกนั้นหนีไปซุกไว้ในพื้นที่เก็บของลับที่ไม่รู้อยู่ตรงไหนของเธอ... รวม ๆ กันหมดแล้ว ไม่รู้ว่าประเทศเมี่ยนเสียหายไปกี่ล้านกี่สิบล้าน