พูดจบ ลู่ติ้งหยวนโค้งนิ้วชี้เข้าหานิ้วหัวแม่มือ บีบคางไว้ ใบหน้าเคร่งเครียด “กลัวแต่ว่าพวกนั้นจะรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ มีโอกาสที่เหลยคงจะปิดบังชื่อซ่อนตัวอยู่แถวนี้ด้วย ถึงตอนนั้นฝ่ายเราคงไม่มีวันสงบ
ถ้าพวกนั้นอนุมานแบบนี้จริง การระเบิดที่ห้องทดลองปืนแม่เหล็กไฟฟ้า ก็มีโอกาสมีเบื้องหลังซ่อนอยู่มาก
ตอนนี้ทุกประเทศกำลังเร่งวิจัยปืนแม่เหล็กไฟฟ้า อยากให้อาวุธที่มีพลังทำลายสูงแบบนี้ลงสมรภูมิเพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายทางทหาร
‘เหลยคง’ โดดเด่นเรื่องสร้างอาวุธมาตลอด พวกนั้นกลัวว่าเหลยคงจะสร้างปืนแม่เหล็กไฟฟ้าออกมาก่อน เหยียบย่ำเทคโนโลยีนี้ให้เหนือกว่าทุกประเทศ พอรู้ว่าสถาบันวิจัยปืนแม่เหล็กไฟฟ้าอยู่ที่ไหน การเข้าไปทำลายก็ถือเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด”
นอกจากคนที่รู้ตัวตนของเซี่ยหลีแล้ว คนอื่นทั้งหมดได้ยินมาแค่ชื่อ“เหลยคง” แต่ไม่เคยเห็นตัว“เหลยคง” เลยสักครั้ง
สิ่งเดียวที่ทุกคนใช้เชื่อมโยงผู้เชี่ยวชาญด้านวิจัยอาวุธในตำนานคนนี้“เข้ากับตัวจริง” ก็คือเซี่ยหลี
เซี่ยหลีตอนนี้อยู่ที่นี่ทำวิจัยอาวุธ คนของประเทศอื่นจะนึกถึงว่า“เหลยคง”อยู่ที่นี่ด้วย ก็เป็นเรื่องปกติมาก
ลู่ติ้งหยวนยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าสมเหตุสมผล จึงตัดสินใจว่ากลับไปแล้วจะใช้มุมมองนี้สอบสวนให้รอบคอบ เพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายให้เร็วที่สุด
เซี่ยหลีฟังคำนี้แล้วถอนหายใจยาว “พวกนี้มันติดหนึบจริง ๆ นะ ช่างขนมข้าวฟ่างเชียว”
ตอนที่ยังสวม“เหลยคง”เป็นเสื้อคลุมอยู่เฉย ๆ เธอสามารถอยู่ในสถานะแบบ“เหลยคงวิจัยเก่งจนโดนโจมตี มันเกี่ยวอะไรกับเซี่ยหลีอย่างฉัน?” มีชีวิตที่ค่อนข้างสบาย