เซี่ยหลีไม่แสดงสีหน้าใดๆ สายตามองตรงไปที่นายทหารการเมืองหวง แล้วถามขึ้นอย่างจริงใจ “ฉันเป็นคนแบบนั้นหรือ”
นายทหารการเมืองหวงยิ้มให้เซี่ยหลีอย่างสุภาพ แต่กลับไม่ตอบ
แม้จะไม่ได้พูดอะไรเลย แต่ทุกอย่างก็ชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยปาก
เซี่ยหลี: ...เอาเถอะ นางก็เป็นคนแบบนั้นจริงๆ จะได้ไม่ต้องมาหาว่าเป็นตัวเองให้อับอาย
เดิมทีเซี่ยหลีมาเยี่ยมบ้านผู้อื่นก็นั่งเรียบร้อยแบบมารยาทดี แต่ตอนนี้ที่เห็นนายทหารการเมืองหวง “ไม่ถือสา” เช่นนี้ นางก็เลยไม่ถือสากลับบ้าง
นางไขว่ห้างวางขาอย่างสบายอารมณ์ พิงพนักไปที่โซฟา แล้ววางสองมือไขว้กันไว้บนตัก
โซฟานุ่มฟู ทำให้ร่างของเซี่ยหลีจมลงไปทั้งตัว
เซี่ยหลีก็ส่งยิ้มที่สุภาพแต่ดูออกแวบแรกว่าเป็น “ยิ้มทำหน้าที่” ให้นายทหารการเมืองหวงเป็นการตอบแทน
“ท่านนายทหารการเมืองพูดแบบนี้ก็คือเข้าใจผิดในตัวฉันแล้ว ฉันเป็นคนแบบนั้นตรงไหน?
ทุกครั้งที่ฉัน ‘ตัดเงิน’ จากชาวต่างชาติมาก่อน ฉันมีเหตุผลที่สมควรอยู่เสมอ ไม่เคยบังคับซื้อบังคับขายเลยสักครั้ง
ฉันคนเดียวก็บุกรุกไปถึงต่างประเทศไม่ได้ เขาเหล่านั้นจ่ายเงินด้วยความสมัครใจ ไม่ใช่หรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น ฉันทำกำไรครั้งไหนไม่จ่ายภาษีตามข้อกำหนดที่ประเทศกำหนดไว้? มันไม่ถึงขั้นหลอกลวงใครหรอก ใช่ไหม?”
นายทหารการเมืองหวง: ...
นายทหารการเมืองหวงถูกคำพูดของเซี่ยหลีทำให้ยิ้มจริงใจขึ้นอีกหลายระดับโดยไม่ฝืนได้ เขาไม่เถียงกับนาง แต่พยักหน้าอย่างเห็นด้วย “จริง พวกเขาสมัครใจทุกคน”
เพียงแต่คนบุกรุกไปถึงต่างประเทศไม่ได้ แต่เทคโนโลยีกลับไปได้
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ที่จับได้ว่าใครมีหางแล้วขู่เอาเงิน แค่เรื่องขายกำแพงป้องกันไซเบอร์ก็เถียงไม่ได้แล้ว เพราะสิ่งที่อีกฝ่ายจ่ายให้นางไม่ใช่ค่าอัปเดตเทคโนโลยี หากแต่เป็นค่าคุ้มครอง เกรงว่าถ้าไม่จ่ายเงินก้อนนี้แล้วนางจะแอบแทรกซึมเข้าไปก่อความวุ่นวายข้างในระบบเครือข่ายของเขา