เจ้าของโรงแรมร้างไถลถอนใจยาว
"งั้นพวกคุณฟังคำสั่งของฉันแล้วกัน"
ระหว่างทางทุกคนระแวงเจ้าของโรงแรมไม่หยุด เผื่อเจ้าตัวจะหักหลัง แต่ก็ให้อาหารให้น้ำดื่มตามสมควร ไม่เคยฝืดเคืองเขาเลยตลอดทาง
โชคดีที่เจ้าของโรงแรมก็ไม่มีเจตนาหักหลังเซี่ยหลีพวกเขาจริง ๆ พาคณะมาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่งโดยตรง
บ้านโคลนหลังคาฟางตัวต่อตัวเรียงรายกัน เป็นเพียงหมู่บ้านธรรมดาที่สุด จุดเดียวที่ต่างจากหมู่บ้านอื่นก็คือดินของบ้านเหล่านี้ดูใหม่สะอาดผิดหูผิดตา และทุกหลังวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบน่าทึ่ง
เจ้าของโรงแรมไม่พูดเยอะ เดินไปทักทายชาวบ้านระหว่างทาง พาเซี่ยหลีมาถึงลานบ้านหลังเล็ก
"พวกคุณอยู่ที่นี่ก่อนก็ได้ หมู่บ้านแห่งนี้คือที่ที่ชิงเฮ่าเคยอาศัยตอนเด็ก เป็นรากฐานของมัน
ชิงเฮ่ากับเจียวเตียวเป็นคู่กัดกันถึงตาย เจียวเตียวไม่กล้ามารุกรานที่นี่
แต่ถ้ามันค้นพบว่าพวกคุณอยู่ที่นี่ แล้วไปตั้งด่านดักรอบนอกหมู่บ้าน ฉันก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว"
เซี่ยหลีคิดในใจว่าเหมือนกัน ยังใช้กลยุทธ์อ้อมค้อมแบบนี้ "ต่อสู้ความรุนแรงด้วยความรุนแรง" แบบแปลกใหม่ได้อีกนะ!
ถ้าเจ้าของโรงแรมพูดความจริง แปลว่าเขามีที่ยืนที่มั่นสักหน่อยจริง ๆ
เซี่ยหลีพยักหน้าให้เขา "ขอบคุณนะ!"
เจ้าของโรงแรมหรี่ตาขึ้นมองเซี่ยหลีแวบหนึ่ง แล้วพึมพำออกมา
"งั้นฉันกลับไปคิดบัญชีแล้วนะ จำไว้ว่าต้องชดใช้ค่าโรงแรมให้ฉันครบทุกบาททุกสตางค์"
พูดจบก็เอามือสองข้างล้วงกระเป๋า มือขวาลูบแผ่นธนบัตรดอลลาร์หนาฉูดฉาดในกระเป๋า เดินจากไปด้วยอารมณ์เป็นปลื้มเป็นปิติ