เมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยหลี ทุกคนสบตากันแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไรเพิ่ม จับพวงมาลัยกดคันเร่งขับรถมาจอดหน้าโรงงานสบู่ตรง ๆ
เหล่าทหารอารักขาทั้งหลายพากันหยิบปืนขึ้นมาถือ ท่าทางเตรียมพร้อมรบจะลงจากรถ ใบหน้าเคร่งเครียมากกว่าใคร ๆ ชำเลืองดูก็รู้ว่าไม่ใช่พวกใจดี
เซี่ยหลี: ?????
เซี่ยหลีรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เธอมองทุกคนด้วยสายตาแปลก ๆ ก่อนที่พวกเขาจะลงจากรถทันที รีบเปิดปากเรียกว่า "จะไปทำอะไรกันน่ะ?"
หลิวหัวเฉิงหันกลับมามองเซี่ยหลีด้วยแววตางง ๆ แล้วตอบอย่างเป็นเรื่องเป็นราว "ไม่ใช่ที่บอกว่าจะปล้นโรงงานสบู่เหรอ"
เซี่ยหลี: ???????
ไม่ใช่แค่หลิวหัวเฉิง ที่เหลือก็จ้องมองเซี่ยหลีด้วยสายตาประหลาด ราวกับว่าเมื่อครู่เธอได้สั่งการให้ไปปล้นโรงงานสบู่ไปแล้ว
เซี่ยหลีหน้าตื่นตระหนก ตาโตไม่เชื่อสายตาตัวเอง "ถ้าฉันจำไม่ผิด ฉันพูดว่าจะไปซื้อสบู่ใช่ไหม?
คุณทั้งหลายเข้าใจร่วมกันได้ยังไง ว่าฉันจะไปปล้นโรงงานสบู่ของเขา!?
นี่มันไม่ใช่อาชีพของพวกค้ายาเสพติดสักหน่อย เขาเปิดโรงงานของเขาอย่างสุภาพ จะให้พวกเราไปปล้นเพื่ออะไร?"
สักวันหน่อยปล่อยตัวปล่อยใจเกินไปหรือเปล่า ถึงกับคิดว่าตัวเองเป็นโจรจริง ๆ !?
ที่ไร้สาระกว่านั้น ไม่ใช่ทหารอารักขาคนเดียวที่คิดแบบนี้ แต่ทั้ง 8 คนคิดพร้อมกันว่าเธอจะไปปล้นโรงงานสบู่ของเขา
เซี่ยหลีแทบไม่รู้ว่าเป็นเพราะนิสัยใจคอของตัวเองน่าเป็นห่วงเกินไป คนพวกนี้ถึงคิดว่าเธอเป็นพวกปล้นชิงด้วยกำลัง หรือเพราะเนื้อหาวิชาการเมืองอุดมการณ์ถูกการกระทำของเธอในไม่กี่วันนี้ผนึกหายไปจนหมด ทุกคนถึงได้วิ่งตะบึงไปบนเส้นทางบุกปล้นบ้านเรือนอย่างไร้สาระแบบนี้