เตาต้าขบฟันแน่น ดวงตาคู่ที่แฝงความเกลียดชังจ้องมองเซี่ยหลีไม่กระพริบ ราวกับสัตว์ร้ายที่พร้อมในอีกวินาทีถัดไปจะบุกทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง อยากจะฉีกเซี่ยหลีออกเป็นชิ้น ๆ ให้ได้
ในใจของเขาไม่อาจสงบได้เลย ไม่ว่าจะเป็นภรรยากับลูกสาว หรือบรรดาลูกน้องผู้ติดตาม ล้วนสำคัญกับเขาทั้งนั้น
ภรรยากับลูกคือคนที่เขารักที่สุด แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตตัวเอง เขาก็ไม่ยอมให้ภรรยาและลูกต้องได้รับอันตรายแม้แต่น้อย
ส่วนพวกพ้องก็เคยลุยเขาดาบทะเลเพลิงมาด้วยกันมานานปี บางคนเคยรับกระสุน รับดาบแทนเขามาแล้ว ทุกคนพึ่งพาอาศัยกันมาถึงวันนี้ เขาจะไปทรยศพวกพ้องของตัวเองได้อย่างไร!?
สองมือที่ห้อยลงข้างลำตัวบีบแน่นเกินไป จนเล็บกดลงไปในเนื้อจนชาไปหมด เหงื่อที่ขมับไหลลงมาเป็นหยดใหญ่ ๆ
ท้ายที่สุด เตาต้าก็ขบฟันหลับตาแน่นอย่างเดือดดาล เมื่อเปิดตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเขากลายเป็นดั่งสัตว์ร้าย เหลือไว้เพียงความโหดเหี้ยม ไม่แฝงความรู้สึกใด ๆ แม้แต่น้อย
เสียงของเขาถูกเหยียบออกมาทีละคำจากร่องฟัน "ฉันจะไม่ยอมขายพวกพ้องเพื่อความรู้สึกส่วนตัวของฉันเด็ดขาด
จะให้เป็นยังไงก็ไม่ต้องพูดกับฉันมากมาย ตอบซะเลยว่าจะยอมหรือไม่ยอม!"
เซี่ยหลีมองไปที่เตาต้าอย่างแปลกใจ ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะทอดทิ้งภรรยากับลูกของตัวเองได้โดยตรง กลับดื้อด้านที่จะช่วยบรรดา 'พวกพ้อง' ไม่กี่คนของตัวเองแบบนี้
ตอนที่ลู่ติ้งหยวนกับพวกถูกดักสังหารครั้งนั้น หมู่บ้านของจวี่เตียวยังเป็นเพียงหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ส่งคนออกมาไล่ฆ่าพวกเขาก็มีไม่ถึง 60 คน
ก่อนหน้านี้พวกเขากำจัดคนไปแล้วหลายคน บวกกับคนที่มีโอกาสหนีรอด จริง ๆ แล้วเซี่ยหลีกับพวกก็สังหารไปได้เกือบหมดแล้ว
คนที่กระจายอยู่ใต้สังกัดของชายหน้าแผลเป็นตรงหน้านี้ อาจจะมีแค่สิบกว่าคน หรืออาจจะเหลือเพียงหลักหน่วยก็เป็นได้