ในฐานะเพื่อนสมัยเด็กที่คุยโทรศัพท์และแลกเปลี่ยนจดหมายกับเซี่ยหลีอยู่บ่อย ๆ ไม่มีใครในกลุ่มที่ไม่รู้ว่าอาหารขาไก่ที่เชฟประจำสถาบันวิจัยของเซี่ยหลีทำอร่อยขนาดไหน
ทั้งหลายจึงพูดคุยหัวเราะครืนกันไปพร้อมกันแล้วก้าวเข้าบ้านเซี่ยหลีไปพร้อมกัน
หลีซิ่วลี่ได้ยินเสียงอึกทึกด้านนอกตั้งแต่แรก นางอู้อี้น้อยนากเดินออกมาจากห้องนอน ใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้มอ่อนโยน มองไปยังเหล่าเด็ก ๆ ที่นางเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก ๆ ด้วยแววตาเมตตา
"มากันครบเลยหรือ"
"คุณป้าหลี่!"
"ป้า!"
เมื่อได้เห็นหลีซิ่วลี่ผู้เป็นผู้ใหญ่ ทั้งหลายที่ปกติก็ไม่ค่อยน่าเชื่อถือเอาซะเลย ต่างพูดจาไพเราะเรียบร้อยเหมือนสมัยเด็กที่ไปเล่นบ้านคนอื่น แม้แต่น้ำเสียงยังเบาลงอีกหลายระดับ
หลี่ชิ่งหนานยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวโพลน มองไปที่หลีซิ่วลี่อย่างแจ่มใส "ป้า ไม่ได้เจอกันนานมากเลยนะ ป้าคิดถึงฉันไหม!"
คำนี้ทำให้หลีซิ่วลี่ยิ้มจนหน้าบานทันที "คิด จะไม่คิดได้ไง
โตกันหมดแล้วทุกคน ไม่ได้เจอกันนานจริง ๆ!"
พูดไปครู่เดียว หลี่ชิ่งหนานก็อุ้มลูกสาวที่รักของตัวเองเดินก้าวยาว ๆ มาหยุดหน้าหลีซิ่วลี่ แล้วพูดกับน้อยนากอย่างอบอุ่น "น้อยนาก เธอเรียกฉันว่าลุงชิ่งหนานนะ" พูดจบก็เขย่าเด็กน้อยในอ้อมแขนเบา ๆ แล้วเอียงตัวให้น้อยนากมองเห็น "ดูสิ นี่คือน้องสาว อายุน้องกว่าเธอหนึ่งปี