โต๊ะเต็มไปด้วยเด็ก ๆ แต่น้องนากทะเลของเซี่ยหลีกินข้าวเองได้ ไม่ต้องให้ป้อน
ฟางจิ้งฮุยป้อนข้าวเซียวเหนียนฉือลูกของตัวเองอย่างคล่องแคล่วชำนาญ ส่วนชิ่งหนานผู้เป็นพ่อที่หลงลูกสาวถือช้อนเล็ก ๆ ป้อนข้าวบดให้ลูกอย่างระมัดระวัง หวังเสี่ยวฮุยถือตะเกียบในมือป้อนข้าวเด็กหญิงทีละคำทีละคำ
เด็ก ๆ บนโต๊ะล้วนเป็นเด็กดี ไม่มีสักคนที่ร้องไห้กรีดกราย เซี่ยหลีจึงได้แต่หายใจโล่งออกมาเบา ๆ ในใจ
เมื่อกี้ตอนเข้ามาในบ้านและนั่งลง เธอถึงได้สังเกตว่าในห้องนี้มี 'ระเบิดเวลา' วางอยู่ถึง 4 ลูก แม้ไม่นับน้องนากทะเลที่บ้านเธอซึ่งไม่ชอบร้องไห้ ก็ยังมีถึงสามลูก
เธอกลัวจริง ๆ ว่าพอเด็ก ๆ ขึ้นโต๊ะกินข้าวกันแล้วจะเริ่มร้องไห้กันให้บ้านแตก
นับตั้งแต่มีน้องนากทะเล เธอก็ไม่ได้ระแวงระยังเด็ก ๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่จะชอบ หญิงสาวที่รู้ดีว่านิสัยเจ้าตัวเล็ก ๆ เหล่านี้เป็นยังไง แทบไม่ร้องดีใจจนน้ำตาไหลเมื่อเห็นภาพแบบนี้
"จิ้งฮุยคราวนี้จะไปเยี่ยมบ้านไกล ๆ ก็ถือว่ามีที่ไปแล้ว แล้วพวกคุณล่ะ มีแผนอะไรไหม
มีอะไรที่ให้ช่วยได้ก็บอกเสียงหนึ่ง ตอนนี้ฉันมีตำแหน่งราชการระดับเดียวกับพ่อแล้วนะ!"
เธอเงยคางขึ้นเล็กน้อย อกผายสูง วางท่าเหมือนลูกผู้ดีเกเรที่ "ปู่วันนี้ใจดี ปู่วันนี้ยอมช่วย" ดูแล้วน่าจับมาตบปากซะเหลือเกิน
หลีซิ่วลี่: ...
ดีนะที่พ่อเซี่ยไม่อยู่ ไม่งั้นได้ยินลูกสาวพูดแบบนี้เข้า ไม่รู้ในใจจะขุ่นเคืองแค่ไหน หลายสิบปีมานี้ ลูกสาวเหมือนจะใช้พ่อเป็นแบบอย่างมาตลอด
"ปืนดี! ขอปืน!"
ชิ่งหนานยิ้มให้เซี่ยหลีจนเห็นฟันขาวโพลน ดวงตาโค้งงอเพราะยิ้ม ทั้งคนดูซื่อน่ารักและเอาแต่ใจ พูดออกมาทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว
คนตรงหน้าน่ะเหรอ นั่นเหลยคง!