เซี่ยหลีเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้กู้อวิ๋นอี้ฟังอย่างไม่ปิดบังความรู้สึกส่วนตัว ตั้งแต่ที่ออกจากเกาะใต้ เจอเซินเจียว เดินทางด้วยกัน สุดท้ายให้เซินเจียวไปก่อน จนถึงตอนที่เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงกลับมา ถ่ายทอดทุกอย่างจบ
สุดท้ายสรุปเป็นประโยคว่า “พวกนั้นน่าจะพุ่งเป้ามาที่ฉัน พี่สาวของคุณก็ถือว่าถูกฉันทำให้เดือดร้อนโดยอ้อม”
กู้อวิ๋นอี้ฟังเซี่ยหลีเล่าจบ ก็เงียบไปนาน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณ
คนชั่วทำร้ายคน จะไปโทษผู้เสียหายได้ยังไง
ผมเห็นตอนที่เขาสาดกรดทั้งเหตุการณ์ ตอนนั้นคุณหลบไปไกลแล้ว พี่สาวผมครั้งนี้ไม่ถือว่าช่วยคุณรับเคราะห์ด้วยซ้ำ
อีกอย่าง ก่อนหน้านี้คุณก็ไม่อยากให้พี่สาวผมเดือดร้อน ให้เธอกลับไปก่อน คุณก็ไม่รู้ว่าเธอจะกลับมา
ถ้าไม่ใช่เพราะคุณดึงเธอไว้ตอนนั้น เธอคงบาดเจ็บหนักกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้แน่”
กู้อวิ๋นอี้หน้านิ่วเข้ม พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาสรุปท้าย “คุณไม่ผิด พี่สาวผมก็ไม่ผิด ผิดคือพวกคนที่ทำร้ายคน”
เซี่ยหลีเป็นครั้งแรกที่เห็นกู้อวิ๋นอี้ที่ปกติอารมณ์ดี ปล่อยคลื่นสังหารออกมารุนแรงขนาดนี้
ชั่วขณะหนึ่ง เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี
เอามือล้วงกระเป๋าพิงกำแพงโรงพยาบาล เซี่ยหลีถอนหายใจยาว “คนถูกจับกลับไปที่เกาะใต้หมดแล้ว ไง่ก็ต้องถามหาตัวการเบื้องหลังได้ แล้วแก้แค้นให้พี่สาวคุณ”