หลังจากเซี่ยหลีจากไป กู้อวิ๋นอี้ก็นั่งเค้นคิดถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีอะไรเงียบๆ แปลกๆ อยู่ในนั้น
ขนาดที่พอเซี่ยหลีกลับมาอีกครั้ง เขาก็แทบไม่สนใจอะไรอื่น รีบชวนเซี่ยหลีออกมาคุยกันสองต่อสองทันที
เซี่ยหลีไม่ได้ปฏิเสธ สายตามองไปที่เตียงคนไข้ มองเซินเจียวที่ยังไม่ฟื้น แล้วพยักหน้าเบาๆ
“ไปเถอะ”
หลังจากทั้งคู่ออกจากห้องพักคนไข้ หัวที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลจนเหมือนมัมมี่ และตลอดเวลาที่นอนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนอะไรเลย เซินเจียวก็ขนตากระพริบเบาๆ แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ดวงตาที่เย็นชามองไปข้างหน้า
ใครจะไปคิดว่าแค่ขยับเพียงนิดเดียวก็ดึงบาดแผลได้ ความเจ็บปวดทำให้สีหน้าของนางบิดเบี้ยวไปทันที ตามมาด้วยการดึงบาดแผลอีกครั้ง ความเจ็บปวดระบมหนักขึ้นเป็นเท่าตัว
ความเจ็บปวดที่เสียดแทงทะลุเข้าไปในกระดูกแบบนั้น ทำให้ทั้งตัวของนางสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว