ผู้โจมตีคนนั้นกำลังรู้สึกภูมิใจว่าตัวเองแอบซ่อนตัวได้แนบเนียนจนคนอื่นไม่มีทางสังเกตเห็น แต่ก็ถูกเซี่ยเจี้ยนกั๋วยิงปืนนัดเดียวเข้ากลางศีรษะ เลือดสีแดงฉานพุ่งกระจายจากหน้าผาก ร่างทั้งร่างถูกแรงปะทะของกระสุนผลักให้โคลงตัวล้มถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว
เซี่ยหงฉีที่รู้สึกหลังแอ่นเย็นวาบ: ฮือ~ รู้สึกได้เลยว่าที่พ่ออยากยิงไม่ใช่ฝ่ายตรงข้าม แต่คนที่พ่ออยากยิงคือเขา
เฮ้ย แก่ขนาดนี้แล้ว ฝีมือการยิงปืนยังเก่งชนิดนี้อีก ยิงนัดเดียวจัดการหัวคนออกมาเลย
"อายุมากขนาดนี้แล้ว ตาไม่แก่ลงเลยเหรอครับ?"
เซี่ยเจี้ยนกั๋วเปลี่ยนแม็กกาซีน มือที่ยิงปืนยังไม่หยุด แม้แต่จะหันหัวกลับมาดูก็ไม่เลย ตอบไปด้วยน้ำเสียงราวกับว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด: "การยิงปืนอาศัยความชินมือ ไม่เกี่ยวอะไรกับตาหรอก
ระยะไกลแบบนี้ ทันทีที่เห็นมีจุดดำโผล่ขึ้นมาทางนั้นก็ต้องเริ่มยิงแล้ว รอจนหัวมันโผล่ออกมาจริง ๆ ค่อยยิงก็สายเกินไปแล้ว
ฝีมือปืนของแกยังต้องฝึกอีกเยอะ"
เซี่ยหงฉีที่ทุกครั้งต้องเล็งให้แม่นก่อนแล้วจึงยิงเสมอ: ...รู้สึกโดนเสียดสีจนแสบแก้มเลย
เซี่ยหงฉีเริ่มหมดอารมณ์ เซี่ยหงฉีไม่อยากพูดอะไรแล้ว
ก็ได้ จริงอยู่ เทียบกับเขา พี่ชายของเขาที่ตอนยังหนุ่มก็ได้เป็นผบ.กองพันแล้ว กับน้องสาวที่ยิ่งโตยิ่งดุดันโหดเหี้ยมขึ้นทุกวัน สองคนนั้นดูจะเป็นลูกของพ่อคนดุแบบนี้มากกว่าเขาจริง ๆ