เพราะที่กำบังมีน้อยเกินไป ฝ่ายเซี่ยเจี้ยนกั๋วจึงต้องเริ่มขุดสนามเพลาะตรงที่เดิม ส่วนคนที่เหลือรวมถึงเซี่ยหงฉีต้องออกไปก่อกวนศัตรูที่มีจำนวนมากกว่าในตอนนี้ เพื่อหวังให้รวมตัวผู้บาดเจ็บของฝ่ายตัวเองเข้าด้วยกันได้เร็วที่สุด คนที่เหลือจะได้วางใจโจมตีสวนกลับอย่างเต็มที่
ทุ่นขุดและดาบปลายปืนในมือของทุกคนลงดินจนเป็นฝุ่นฟุ้งกรุ่ม บางคนร้อนรนเกินไปถึงขั้นลงมือใช้สองมือคุ้ยดินตรงหน้า
ทั่วทั้งสนามรบใครต่อใครก็ทำหน้าที่ของตัวเอง ความวุ่นวายจึงต่อเนื่องไปทั่ว
แต่ในใจของทหารกองทัพปลดปล่อยทั้งหมดในสนามตอนนี้ มีเพียงความปรารถนาเดียวเท่านั้น: เพื่อนร่วมรบต้องมีชีวิตรอด! พวกมันที่ฝังระเบิดฆ่าเพื่อนร่วมรบของพวกเขา ต้องตายอยู่ที่นี่ให้ได้!!!!!
เซี่ยเจี๋ยนกั๋วหลบอยู่หลังก้อนหินก้อนใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเขม่าดำเป็นทาง ๆ ผมขาวยาวประมาณหนึ่งนิ้วก็จับฝุ่นธุลีจนหมด บ่ายอีกข้างแม้กระทั่งมีเลือดสดซึมออกมาให้เห็น
ดวงตาของเขาจ้องมั่นไปทางศัตรู มือถือปืนพกยิงไปทางนั้นไม่หยุด เพื่อหวังสร้างเวลาให้ลูกน้องได้รีบช่วยชีวิตคนของตัวเอง
แม้อายุจะไม่น้อยแล้ว แต่สายตาตอนยิงปืนก็ไม่เลว ประสบการณ์ที่ใช้ชีวิตกับสนามรบมากว่าครึ่งชีวิต ทำให้เขาคุ้นมือกับปืนยิ่งกว่าใคร แทบเรียกได้ว่าเล็งตรงไหนโดนตรงนั้น
คนเดียวของเขาก็ปราบปรามศัตรูที่ซ่อนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่สามต้นได้พร้อมกัน ทำให้อีกฝ่ายไม่กล้าเงยหน้าออกมาเล็งคนอื่น
ขณะที่เขาตั้งใจยิงอยู่นั้น ก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีใครบางคนวิ่งมาแถว ๆ ตัวเอง หางตากวาดมองไปอย่างรวดเร็ว จังหวะมือที่ยิงหยุดค้างทันที รูม่านตาหดเกร็งโดยไม่รู้ตัว แต่แล้วก็กลับมาฟื้นสภาพปราบศัตรูหลังต้นไม้สามคนนั้นต่ออย่างรวดเร็ว ไม่ให้พวกนั้นเงยหน้าขึ้นมายิง