จ้าวไหลเฉิงมองจ้องเซี่ยหลีลึกลงไปด้วยดวงตาคู่นิสัยร้ายกากของเขา ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม "จริงใจ" ที่หัวเราะไม่ถึงตาซะมากกว่า
"ผู้การ คุณกำลังล้อเล่นกับฉันอยู่ใช่ไหม?
เสาสูงตรงกลางนั่น จะเอาลวดหนามบนนั้นลงมาก็ต้องไต่ขึ้นไปบนเสา คุณคิดว่าคนในหมู่บ้านตายหมดแล้วเหรอ ฉันไต่ขึ้นไปบนเสาแบบนี้พวกเขาจะไม่เห็นกันจริงเหรอ?"
เซี่ยหลีมองฟ้าที่มืดสนิท แล้วก็มองจ้าวไหลเฉิงผิวดำคล้ำที่ยืนยิ้มไม่ถึงตามองเธอ เห็นแค่แถวฟันขาวที่เรียงตึงกัน ก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าช่างน่ากลัวเหลือเกิน
เธอ pursed ปากลงนิด ๆ แล้วมองเหยียด ๆ ใส่จ้าวไหลเฉิงอย่างรังเกียจ หน้าเต็มไปด้วยความหมายว่า "ทำไมคุณถึงไร้ความสามารถแบบนี้!"
"งั้นคุณไปเอาปุ๋ยเคมีจากโกดังมาให้ฉันหน่อยสิ แล้วก็หาแผ่นเหล็กกับลวดเหล็กมาอีกนิด
อ้อนคนออกไปเงียบ ๆ แล้วหยิบของพวกนี้ออกมา คงไม่เป็นปัญหาหรอกใช่ไหม?"
จ้าวไหลเฉิง: ...
เมื่อครู่สองคนเพิ่งทะเลาะวาวกันไปไม่ทันจะนาน เซี่ยหลีฝ่ายหนึ่งยังโกรธไม่หาย ฝ่ายจ้าวไหลเฉิงก็เป็นคนขี้โกรธไม่แพ้กัน ไม่มีใครยอมให้ใคร
เขายกมุมปากขึ้นอีกระลอก พูดอย่างไม่เอาไหน: "เฮอะ ได้ ฉันไปหยิบมาเดี๋ยวนี้
ฝั่งคุณก็ระวังตัวด้วยนะ อย่าให้คนจับได้เด็ดขาด อย่าให้ฉันแอบ ๆ ลอบ ๆ ขโมยปุ๋ยของชาวบ้านมาแล้ว ตัวคุณกลับถูกจับตัวไปเสียก่อน"
เซี่ยหลี: ...
เซี่ยหลีแค่นหน้าขึ้นตาให้จ้าวไหลเฉิงทันที เสียงนิ่งหนักแน่นเต็มที่: "ไปให้พ้น!"
จ้าวไหลเฉิงเดินจากไปพร้อมความมืดยามราตรี
เซี่ยหลีเหลือบมองคนที่เดินหายไป กวาดสายตาไปรอบ ๆ ซ้ายขวา แน่ใจว่าแถวนั้นไม่มีใคร จึงแอบ ๆ ๆ เดินไปหาซอกมุมกำแพงหนึ่งแล้วนั่งยองลงไปข้างใน