ในหมู่คนของเซี่ยหลีนั้น มีบาดเจ็บสาหัสอยู่ไม่น้อยจริง ๆ โดยเฉพาะคนกลุ่มที่อยู่ในกระโจมร่วมกับเธอตอนนั้นยิ่งหนักหนา
หลังพบว่าพื้นมีกับระเบิดฝังอยู่ เซี่ยหลีกางสองแขนโอบคนเป็นกองใหญ่แล้ววิ่งหนีออกมา แต่ทุกคนรู้ตัวว่าอีกแป๊บเดียวมันจะระเบิด พอรู้ตัวได้ก็แกะตัวออกจากอ้อมแขนของเซี่ยหลีทันทีในวินาทีแรก แล้วเข้ามาขวางร่างเซี่ยหลีกับน้องนากเอาไว้ รับแรงระเบิดมากกว่าเซี่ยหลีหลายเท่า
โดยเฉพาะเซี่ยหลีที่ร่างกายแข็งแกร่งจนถือว่าเกินมนุษย์ไปแล้ว แม้แต่เธอยังรู้สึกแผลหลังถูกระเบิดปวดแสบปวดร้าวจนแทบทนไม่ได้ ได้แค่ยืนยันว่าอวัยวะภายในของตัวเองน่าจะไม่มีอะไรผิดปกติ แล้วคนกลุ่มที่สละชีวิตปกป้องเธอกับนากน้อยจะบาดเจ็บหนักกว่านี้แน่นอน
ตอนนี้ไม่ว่าจะเฉอสงเหมย์ จ้าวไหลเฉิง เหอจวิน หรือหูเฟิ่งฮวา ทุกคนล้วนถูกคนอื่นพยุงเอาไว้ เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บไม่เบา
ทหารยามที่ออกปฏิบัติหน้าที่อยู่ข้างนอกก็ตามมีแผลกันบ้างไม่มากก็น้อย แค่ดูไม่หนักหนาเท่าพวกเขา
ทหารแพทย์หลายนายรีบเดินเข้ามาพยุงจ้าวไหลเฉิงที่กำลังกระโดดเท้าเดียวอยู่บนพื้น มุมปากยังเปื้อนเลือด เหอจวินที่ช่องท้องด้านขวาเลอะเลือดทั้งบริเวณ และเฉอสงเหมย์ที่คอ ไหล่ จนถึงต้นแขนเปื้อนเลือดเต็มไปหมด
จ้าวไหลเฉิงหน้าตึง สีหน้าไม่ค่อยดีนัก รีบโบกมือปฏิเสธว่า "ยังไม่ต้องดูพวกเราก่อน พวกผู้ใหญ่แบบพวกเรารอไหว ดูเด็กก่อน! เด็กบอกว่ามึนศีรษะ แถมยังเสียงหวั่วๆ ในหูอีก"
ทุกคนพอถูกเตือนเช่นนี้ ต่างหันไปมองเด็กในอ้อมกอดของเซี่ยหลีด้วยสายตาตกใจสับสน
เมื่อครู่รีบร้อนเกินไป ต่างคนต่างแค่กวาดตามองผ่านในฝูงชน จึงไม่มีใครสังเกตเห็นเด็กชายตัวเล็กที่แนบแน่นอยู่ในอ้อมกอดแม่โดยไม่ขยับตัวแม้แต่นิด ว่านอนสอนง่ายจนไม่น่าจะเป็นเด็กจริง