เซี่ยหลีหันไปมองหลิวหัวเฉิง “ฉันจำได้ว่าช่วงนี้เธอฝึกภาษาอังกฤษได้ดีขึ้นเยอะใช่ไหม?”
ตอนคราวปืนใหญ่ทำลายล้างครั้งก่อน ไอ้เพื่อนคนนี้โดนกระแทกใจมาหนัก เลยบ้ากลืนภาษาอังกฤษอยู่ช่วงหนึ่ง เผื่อว่าวันใดวันหนึ่งถ้าฝรั่งมายั่วโมโหอีก จะได้นำไปใช้ประโยชน์
หลิวหัวเฉิงรู้สึกได้เลยว่านายพลของเขากำลังจะขุดหลุมให้ก้าวลง แต่ก็ยังพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา
“ตอนนี้ระดับพูดคุยสื่อสารกับคนได้ปกติแล้ว เพียงแค่ผมจะตอบสนองช้าไปหน่อย
สำเนียงก็ไม่ค่อยถูกต้องนัก”
เซี่ยหลีคิดในใจ ทำงานไปพร้อมเรียนไป ถึงระดับนี้ได้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว
ยุคต่อมาในประเทศหัวเซี่ย เรียนภาษาอังกฤษกันสิบกว่าปี สุดท้ายส่วนใหญ่พอเจอฝรั่งทีเปิดปากก็อ้ำอึ้งไม่ใช่เล่น?
ไม่ว่าคำถามอะไร ก็จะกลายเป็นสูตรสำเร็จว่า “How are you? I'm fine, thank you.” แบบตายตัวไปหมด?
อย่าพูดถึงเรื่องสำเนียงเลย เหมือนประเทศหัวเซี่ยที่ดินแดนกว้างใหญ่มีภาษาถิ่นทุกที่ ภาษาอังกฤษเมื่อเข้ามาในหัวเซี่ยก็เป็นหนึ่งถิ่นหนึ่งสำเนียงข้ามแดน ห่างกันแค่สองมณฑล จะฟังกันเข้าใจหรือไม่ยังเป็นอีกเรื่องเลย