คนที่มารายงานข่าวแท้จริงไม่อยากตื่นตระหนก แต่เมื่อศัตรูลงมาถึงหน้าประตูขนาดนี้ เขาจะไปสุขุมได้อย่างไร?
แต่พอเงยหน้ามองคุณชายใหญ่ที่แม้ใบหน้าจะดูอ่อนโยน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับแฝงความดุดันที่แผดเผาคนให้หวาดหวั่น เขาก็ไม่กล้าพูดพล่ามอย่างรี่รัวต่อไป
เขาสูดหายใจลึก ๆ แล้วตั้งหลักให้ตัวเองดูสงบขึ้น แม้ใบหน้าจะยังปกปิดความกระวนกระวายไว้ไม่มิด
"คุณชายใหญ่ บาเคลอฟพาลูกน้องอีกเป็นโขดงบุกมาถึงหน้าประตูเลยครับ!"
ชายวัยกลางคนเสื้อเชิ้ตขาว: !!!?
บุกมาถึงหน้าประตูนี่มันเรื่องอะไรกัน!? ไม่ใช่ว่าอยากจะฉกกินกันเองหรอกนะ?
ใบหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที ตอนนี้ก็ไม่อาจใส่ใจว่าเมื่อครู่เพิ่งดุคนอื่นเรื่องความรี่รัว น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นแฝงความโกรธเคือง
เขาคว้าปืนกลที่เทียบไว้กับผนัง ก้าวเท้ายาวออกไปด้านนอก เสียงพูดเต็มไปด้วยความหนักแน่นน่าเกรงขาม
"ไป! ออกไปดู!
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!?"
บาเคลอฟคือลูกค้าผู้ภักดีที่สุดของพวกเขา และยังเป็นลูกค้าที่ทรงอิทธิพล มีอิทธิพลและกำลังทรัพย์มหาศาล
แม้แต่ตอนที่ผู้หญิงคนนั้น เซี่ยหลี ผู้น่าสะพรึงกลัวคนนั้นตั้งใจจะสังหารลูกค้าของพวกเขา บาเคลอฟก็ยังไม่หวั่นเกรงการโจมตีของเซี่ยหลี พาลูกน้องมาถึงหน้าประตูเพื่อซื้อของจากพวกเขาต่อ
ความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายมั่นคงมาตลอด แล้วตอนนี้ทำไมคนคนนี้ถึงบุกมาถึงหน้าประตูพร้อมความเป็นปฏิปักษ์ขนาดนี้?
เมื่อชายผมขาวเดินออกมา เสียงทะเลาะวิวาทก็ดังแว่วมาจากด้านนอกเป็นระลอก ๆ
"ไง หัวหน้าพวกแกไม่กล้าออกมาพบพวกเราเพราะรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีหรือ!?