ในรถ เซี่ยหลีรับน้อยไห่ถามาจากมือทหารองครักษ์ แล้วทำปากยื่น พูดอย่างเห็นแก่ชัดว่า "ยังจะมีอะไรน่าสนใจอีก?
อย่าบอกนะว่าลู่เฉิงหยวนถึงสถานีตั้งแต่เช้าแล้วแต่ไม่บอกล่วงหน้า
แม้จะไม่รู้ว่าคนเข้าโรงพยาบาล แต่ตั้งแต่เช้าตรู่แบบนี้กลับยังไม่คิดจะตามหาคน กลับมาที่หน่วยทหารเพื่อเอาผิดเสียแทน ในใจเนี่ยมันจะใส่ใจกันแค่ไหนกัน?
คนตายอยู่ข้างนอก เธอน่ะอาจไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำ"
"พี่ชายของผู้เสียชีวิต" ลู่ติ้งหยวน: ...
คนอื่นในรถ: ...พูดจาโหดร้ายชะมัด แต่ทำไมฟังแล้วก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผลนะเนี่ย?
คณะทั้งหมดเดินทางถึงโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว
เซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวนที่อุ้มน้อยไห่ถาเดินเบา ๆ เข้าไปในห้องผู้ป่วย ก็เห็นคุณปู่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ โดยมีคุณนายลู่ป้อนน้ำอุ่นทีละคำ ๆ
ดูเป็นชายชราอาพาธที่อ่อนแอ น่าเวทนาจับใจ
คุณปู่เป็นคนเก่งมาตลอดชีวิต เคยอ่อนแอแบบนี้ตอนไหน?
คุณปู่ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ประตูจึงหันศีรษะไปมอง แล้วก็เห็นครอบครัวของหลานชายคนโตทันที
สายตากวาดผ่านใบหน้าทั้งสามคน พยักหน้าเบา ๆ ให้เซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวน ก่อนจะหล่นลงบนเด็กชายตัวอ้วนกลมในอ้อมก้อมของลู่ติ้งหยวน ทันใดนั้นใบหน้าก็ยิ้มแย้มเบิกบาน แก้มแดงระเรื่อขึ้นจนมองเห็นได้ชัด แล้วยื่นมือออกไปทางประตูเรียกให้เข้าไปหา
"ติ้งหยวนกับลี่ลี่มาแล้วสินะ?
นี่น้อยไห่ถาใช่ไหม? รีบให้ปู่ทวดได้เห็นหน่อยสิ"
"คุณปู่ครับ"
เซี่ยหลีและลู่ติ้งหยวนต่างเอ่ยทักทายพร้อมกัน
ลู่ติ้งหยวนรีบอุ้มลูกเดินไปหา แล้ววางน้อยไห่ถาลงข้างตัวคุณปู่
นากน้อยเติบโตมาท่ามกลางคุณปู่คุณย่า ลุงป้า พี่ชายมากมาย แถมลุงป้ากับพี่ชายนั้นยังรวมถึงลิงในบ้านอีกหลายตัว จึงไม่กลัวคนแปลกหน้าเลยสักนิดเมื่อมีคนเรียกมัน