เซี่ยหลีเหลือบมองสีหน้าซับซ้อนของทุกคน ก็รู้ได้ทันทีว่าในใจพวกเขากำลังคิดถึงอะไร จึงถอดใจอุทานเงียบ ๆ ว่า คนรุ่นเก่านี่แหละที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็เหนื่อยยาก เพราะคิดมากเกินไป แล้วก็เอาภาระมากมายมากองไว้บนบ่าตัวเอง
แต่เรื่องที่อยู่เหนือขีดความสามารถ แม้จะแบกรับไว้บนบ่าก็เถียะ ทำได้ดีอย่างไรล่ะ?
เธอก็ยอมรับอย่างจริงใจว่า ครั้งแรกที่เธอเข้าร่วมโครงการวิจัยด้วยความยึดมั่นว่า "นี่คือสิ่งที่ครอบครัวเราปกป้องมาด้วยชีวิต จะปล่อยให้มันถูกฝังกลบหายไป ปล่อยให้การเสียสละของคนในครอบครัวกลายเป็นเรื่องไร้ค่าได้อย่างไร" แล้วอยากจะเร่งผลงานออกมาให้เร็วที่สุด ด้วยแรงของคนเดียวเพื่อเร่งความคืบหน้าของทั้งกระบวนการนั้น ก็เป็นความไร้เดียงสาเกินไปจริง ๆ
อาวุธขนาดมโหฬารอย่างเรือบรรทุกเครื่องบินพลังงานนิวเคลียร์ ไม่ได้เหมือนเรือเสี่ยวไป๋ที่แค่ซ่อมแซมแก้ไขไปมาก็สำเร็จได้ มันคือโครงการภาพรวมที่ปริมาณงานมหาศาล ใช้ทรัพยากรมหาศาล และต้องการความแม่นยำสูงสุด
ไม่ใช่ว่าเธอทำการวิจัยด้านอาวุธเสร็จแล้ว คนอื่นจะสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินพลังงานนิวเคลียร์เสร็จได้ทันที
ส่วน "นิวเคลียร์" นี่แหละ คือหัวใจหลักที่สุด
ถ้าส่วนนี้ไม่ชัดเจน ด้วยระดับเทคโนโลยีของหัวเซียในปัจจุบัน ก็ไม่มีทางจะจัดหาชุดกลไกที่มีกำลังขับสูงพอให้ระบบอาวุธครบวงจรที่เธอเขียนโปรแกรมไว้ทำงานได้จริงเลย
หรือจะให้ทำแบบปืนใหญ่ไฟฟ้าแม่เหล็กที่เธอออกแบบไว้ตอนนี้ก็เถียะ อาวุธทุกชิ้นต้องพกพาระบบผลิตไฟฟ้าขนาดเท่าบ้านหลังเล็กไปด้วยทุกครั้งที่เคลื่อนที่?
เรือบรรทุกเครื่องบินหนึ่งลำมีขนาดแค่นั้นเอง ด้วยเทคโนโลยีการหลอมเหล็กและเทคโนโลยีวัสดุของหัวเซี่ยในตอนนี้ ความยาวของเรือต้องถูกจำกัดเพื่อไม่ให้ขาดกลางลำ กำลังรับน้ำหนักก็มีจำกัด ถ้าอาวุธทุกชิ้นและระบบป้องกันต้องพกระบบผลิตไฟฟ้าขนาดนั้นติดไปด้วย แล้วจะจอดเครื่องบินได้อีกกี่ลำ จะบรรทุกของได้อีกเท่าไหร่? ไม่ต้องบรรทุกเสบียงสำหรับการเดินทางไกลหรือ?