ในห้องพยาบาลของโรงพยาบาล
ผนังสีขาวสะอาดตัดกับขอบข้างสีเขียวสูงถึงเอว ให้ความรู้สึกเย็นเหงา กลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ
ในห้องพยาบาลกว้าง ๆ ใบนี้ มีเพียงเซินเจียวผู้ป่วยที่ใบหน้าถูกพันด้วยผ้าพันแผลเต็มไปหมดเท่านั้น
แต่ในวันนี้ เธอกลับได้พบกับผู้มาเยือนที่รอคอยมานาน
เซินเจียวมองดูชายคนหนึ่งที่เดินถือถุงตาข่ายเล็ก ๆ ที่ใส่แอปเปิ้ลเข้ามา ในช่องว่างของผ้าพันแผล ดวงตาของเธอเริ่มชื้นเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความเคารพและผูกพัน
“ท่านพ่อ ท่านมาแล้วหรือ”
ชายวัยกลางคนชนบทที่สวมเสื้อผ้าขาด ๆ มองดูสภาพยับเยินของเซินเจียวในตอนนี้ ถอนหายใจยาว ๆ
เขาก้าวยาว ๆ เดินไปวางถุงแอปเปิ้ลไว้บนโต๊ะหัวเตียง คิ้วขมวดแน่น น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเจ็บปวดใจไม่น้อย
“เพื่อที่จะเข้าใกล้เขา คุณต้องทนทุกข์ลำบากแบบนี้
การเสียสละครั้งนี้ของเจ้ายิ่งใหญ่เกินไปหน่อย ผู้หญิงคนหนึ่งที่เสียโฉมไปแบบนี้ แล้วจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร?”
เซินเจียวมองเขาด้วยสายตาแน่วแน่ “เพื่อศรัทธาของเรา ทุกสิ่งล้วนคุ้มค่า!”