ลู่ติ้งหยวนเงียบงันผิดธรรมชาติไปสองวินาที แล้วพูดขึ้นกับเซี่ยหลีที่ยังคุ้ยแผนที่คุยกับลูกชายไม่หยุดปากว่าของแต่ละที่ตรงไหนอร่อยว่า “เซี่ยหลี ช่วงนี้คุณไม่ได้ดูลูกชายเราอย่างใส่ใจใช่ไหม”
เซี่ยหลี: ?
เมื่อได้ยินดังนั้น เซี่ยหลีก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ลุกนั่งตัวตรงขึ้นทันที ยื่นมือข้างหนึ่งบีบแก้มยุ้ยของลูกชาย แล้วก้มเข้าไปจ้องมองช้า ๆ
เมื่อมองเห็นแก้มยุ้ยของลูกชายอย่างถี่ถ้วนแล้ว คิ้วของเธอยิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาเบิกเรียวแคบลงเรื่อย ๆ สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วหัวใจก็กระตุกวูบ
จบแล้ว!
ลู่ติ้งหยวนไม่รีบสายตาไปที่เซี่ยหลี แต่ยังคงทำงานในมือต่อไป แล้วแซวราวกับไม่ได้ตั้งใจว่า “ตามแผนของคุณ อีกไม่เกินสี่เดือน เราก็ต้องกลับเมืองหลวงแล้ว”
เซี่ยหลีจ้องน้อยนากไม่วางตา สีหน้าเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที
ลู่ติ้งหยวนยิงยาวต่อ “หน้าเด็กแห้งจนเป็นขุยลอกแล้ว ถ้ากลับไปแล้วแม่เห็นเข้า……”