ตลอดทางที่มาเซี่ยหลีคิดว่ากู้อวิ๋นอี้ยังอยากจะตามตื้อเธออยู่ เลยก่อเรื่องยุ่งยากมากมายขนาดนี้ พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายตอนนี้กลับเริ่มไม่แน่ใจเสียแล้ว
เธอสงสัยในใจ แล้วถามขึ้นว่า "มีอะไรเหรอ?"
ใบหน้าของกู้อวิ๋นอี้เผยรอยยิ้มจนจนใจ พยักหน้าให้พวกเธอไปคุยกันที่ป่าละเมาะที่ไม่มีคนแถวนั้น
ทุกคนเดินไปด้วยกัน กู้อวิ๋นอี้ถึงได้เอ่ยปาก
"ตอนที่ผมมาเกาะใต้กลัวว่าจะเบื่อ เลยแอบเอาโทรทัศน์ที่บ้านมาด้วย
แต่สองวันมานี้ไม่รู้ว่าโทรทัศน์เครื่องนั้นเป็นอะไร ชอบดับมืดเป็นระยะ ๆ
โทรทัศน์เครื่องนี้ถึงแม้จะเป็นของผลิตในประเทศ แต่ในยุคที่อ่อนไหวแบบนี้ ถ้าหลุดออกไปมีหวังโดนคนใส่ร้ายว่าเป็นทุนนิยมแน่
ผมรู้ว่าสหายเซี่ยมีความรู้เรื่องพวกนี้ เลยอยากให้ช่วยดูหน่อยว่าจะซ่อมได้ไหมเป็นการส่วนตัว"
เซี่ยหลี: ...
เฉินเจินเจิน: ...
เฉินเจินเจินมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา แววตาแฝงความพิลึกพิลั่นหลายชั้น
น้ำเสียงเผลอสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว "คุณทำเรื่องวุ่นวายตั้งมากมาย ก็แค่ให้พี่หลีหลีของฉันซ่อมโทรทัศน์ให้งั้นเหรอ!?"
กู้อวิ๋นอี้พยักหน้าน้อย ๆ อย่างเก้อเขิน "ใช่ เพราะเรื่องนี้ถ้าแพร่ออกไปมันไม่ดี"