ขณะเดียวกันอีกฟาก เซี่ยหลีได้จัดการงานของสถาบันวิจัยเรียบร้อยเกือบหมดแล้ว
เธอพาพวกองครักษ์เดินโยกไปมาช้า ๆ มุ่งหน้ากลับบ้าน มือซ้ายถือค้อนโลหะเล็ก ๆ กำลังหนึ่งอัน
หัวค้อนสีเงินเป็นประกายวาว ขนาดราว ๆ ค้อนตะไคร้ไว้ฟาดหลังของยุคภายหลัง แต่ด้ามค้อนก็ยาวเพียง 15 เซนติเมตรเท่านั้น เล็กจนนับได้ว่าพอเหมาะเป็นของเล่นโลหะจิ๋วเลยทีเดียว
เซี่ยหลีถือค้อนเล็ก ๆ นี้ในมือซ้ายแกว่งไปมา แล้วเคาะเบา ๆ ลงบนมือขวาของตัวเองเป็นครั้งเป็นคราว
เหล่าองครักษ์ที่เดินตามหลังเซี่ยหลีเห็นการกระทำนี้แล้ว ต่างทำหน้าบูดเบี้ยวขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเจ็บปวดใจไปทั้งหน้า
หลิวหัวเฉิงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าอาบอาสนเสียดสารำบาง “ผู้การ มือไม่เจ็บเหรอครับ?”
เซี่ยหลีหันไปมองเขาด้วยความงงเต๊ง “ฉันก็ไม่ได้โง่ ถ้าเจ็บแล้วจะยังเอามาทุบต่อไปทำไม”
หลิวหัวเฉิง: …เรื่องโง่หรือไม่โง่ยังไม่พูดถึงก่อน แต่เวลามีอันตรายคุณก็กระโดดลงไปข้างในจริง ๆ นะครับ มันก็ไม่ต่างอะไรจากโจทย์เรื่องเจ็บหรือไม่เจ็บของคุณเท่าไหร่เลยนะครับ