"เป็นไปไม่ได้!!"
ครั้งนี้คนแรกที่เปล่งเสียงไม่ใช่พ่อชน แต่กลับเป็นแม่ชนที่ยืนอยู่ข้างหลังพ่อชนและตั้งแต่แรกก็ไม่ยอมฟังช่าหลี่พูดจาโม้โกหก
หญิงสาวหันศีรษะมองช่าหลี่อย่างรวดเร็ว ใบหน้าซีดขาว ขมับเต้นมีเหงื่อซึม ดวงตาแทบเต็มเปี่ยมไปด้วยความไม่เชื่อ เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดว่า "ลูกชายของฉันอย่างส่ายวั่งไม่มีทางทำสิ่งแบบนั้นแน่นอน ต้องมีความเข้าใจผิดอะไรบางอย่างแน่ ๆ"
พูดจบ เธอก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนลูกชายจะจากไปเขาก็ฝากฝังเธอมานับครั้งไม่ถ้วนว่าให้ทำเป็นไม่รู้เรื่องนี้ แล้วทำไมเธอถึงได้อวดดีกับคนเหล่านี้?
บางทีอาจกระทบภารกิจของส่ายวั่งด้วยซ้ำ
พอเห็นสีหน้าของหญิงสาว ช่าหลี่ก็รู้ทันทีว่าเธอต้องรู้ความหลบซ่อนของช่ายวั่งแน่
"ฉันไม่จำเป็นต้องโกหกคุณ ถ้าไม่เชื่อก็ไปโรงพยาบาลกับฉันได้ คนนั้นยังนอนแน่นิ่งหมดสติอยู่บนเตียง
จะไปปลอมเรื่องที่เป็นเรื่องเป็นชีวิตได้อย่างไร ถ้าไม่เชื่อ คุณเรียกให้ช่ายวั่งออกมาเผชิญหน้ากับพวกเราก็ได้"