ตอนที่เซี่ยหลียังไม่แสดงสีหน้าอะไร ผู้อำนวยการเซี่ยก็ไม่รู้สึกอะไร แต่พอเซี่ยหลีเผยสีหน้าแบบฉบับของตัวเอง — ยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวเป็นประกาย ไม่เหมือนเด็กดีเลยสักนิด — ผู้อำนวยการเซี่ยก็นึกขึ้นได้ทันทีเรื่องที่เซี่ยหลีจะลาออกจากราชการ ใจก็ทุกข์ทันที แม้แต่รอยยิ้มที่ไม่เคยจางจากใบหน้าก็ยังจางลง
เขาแค่ไอเบา ๆ ข่มความรู้สึกหงุดหงิดในใจลง แล้วพูดกับเซี่ยหลีอย่างจริงจังว่า "เข้าไปคุยกันข้างใน"
เซี่ยหลีพยักหน้า ขยับตัวเล็กน้อยเปิดทางให้ผู้อำนวยการเซี่ยเดินเข้าบ้าน แล้วทำท่าทางเชื้อเชิญไปทางโซฟา
"เชิญนั่งค่ะ"
ผู้อำนวยการเซี่ยพยักหน้า แล้วนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามเซี่ยหลี
เขาเหมือนสายลับออกปฏิบัติงานนัดพบกัน สายตาระแวดระวังกวาดมองรอบ ๆ อย่างเงียบ ๆ
เมื่อยืนยันว่าลู่ติ้งหยวนกำลังล้างจานอยู่ในครัว และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนอื่น ๆ ก็อยู่ข้างนอก ไม่มีใครอยู่ในห้อง เขาจึงโน้มตัวลงเล็กน้อย ยื่นตัวข้ามโต๊ะชาไปหาเซี่ยหลี แล้วกระซิบเสียงเบาว่า "ศิษย์ตัวจิ๋วของคุณน่ะ ครั้งนี้ได้คุณูปการครั้งใหญ่ที่อเมริกาเลย
ข้อมูลที่เราต้องการตอนนี้ได้มาครบหมดแล้ว ไม่ต้องกังวลเรื่องข้อมูลเส้นใยคาร์บอนอีกต่อไป เพียงแค่เครื่องของเราสร้างเสร็จ ก็ใช้งานได้ทันที!"
แม้ผู้อำนวยการเซี่ยจะพูดกับเซี่ยหลีเสียงเบา แต่น้ำเสียงในทุกถ้อยคำกลับตื่นเต้นยินดีอย่างบอกไม่ถูก แม้แต่ดวงตายังแฝงประกายระยิบ
ขณะพูด เขายังดึงซองเอกสารหนังที่แอบเสียบไว้ใต้รักแร้ออกจากเสื้อคลุม แล้วส่งให้เซี่ยหลีอย่างแอบแผน
เห็นท่าทางแอบแผนของเขา มุมปากเซี่ยหลีก็อดกระตุกไม่ได้