เซี่ยเจี้ยนกั๋วหันไปมองหลีซิ่วลี่ นิ้วชี้ไปที่ประตูที่เซี่ยหลีปิดลงไป สายตาเต็มไปด้วยความรำคาญและไม่พอใจ
"ดูสิ ดูสิ ทำเป็นปิดหูปิดตา!
ก่อนปีใหม่ยังบอกให้ฉันต้องอายุยืนเป็นพันปี ไว้เลี้ยงดูแก่ ให้เธอ แต่หลังปีใหม่ก็เปลี่ยนใจแล้ว
ยังบอกอีกว่าไม่คิดจะแต่งงาน ผู้หญิงโตแล้วเก็บไว้ไม่อยู่!"
หลีซิ่วลี่ฟังคำบ่นเปรี้ยวๆ ของเซี่ยเจี้ยนกั๋วผู้เป็นพ่อ ไม่ได้เอ่ยตอบอะไร เพียงส่ายหน้าอย่างขบขัน
ตอนนี้ก็เดือนกรกฎาคมแล้ว ตั้งแต่ก่อนปีใหม่จนถึงตอนนี้ก็ครึ่งปีแล้ว ยังเอามาคิดบัญชีอีก!
ลูกสาวไม่แต่งงาน คนที่กังวลก็คือเขา ลูกสาวแต่งงาน คนที่ไม่พอใจก็ยังเป็นเขาอีก
วันๆ เอาแต่...
จดหมายโต้ตอบระหว่างลู่ติ้งหยวนกับเซี่ยหลีเริ่มกลับสู่สภาพปกติ
แนวหน้า
ลู่ติ้งหยวนอ่านจดหมายจากเซี่ยหลีที่เพิ่งได้รับมา มุมปากค่อยๆ ยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ดวงตาเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนไม่มิด ใบหูขึ้นสีแดงเรื่อ
ผู้การหวังเดินเข้ามา เห็นลู่ติ้งหยวนถือจดหมายอยู่ในมือ ท่าทางเหมือนคนหัวใจเต้นรัว ก็ขนลุกไปทั้งตัว
เขาทำเป็นเหมือนถูกตกใจจนตัวสั่น น้ำเสียงเกินจริง พูดอย่างบอกไม่ถูกว่า "ผู้บังคับกองพัน อย่าทำแบบนี้สิ น่ากลัวจะตาย"
ลู่ติ้งหยวน: ...
ลู่ติ้งหยวนเก็บจดหมายด้วยสีหน้าเรียบเฉย จ้องผู้การหวังอย่างจริงจัง น้ำเสียงจริงจังจนไม่จริงจังได้อีก
"มีเรื่อง?"
ผู้การหวังยิ้มๆ เดินเข้าไป ใช้ไหล่ชนไหล่ลู่ติ้งหยวน อย่างอยากรู้อยากเห็น "เป็นไงบ้าง? เซี่ยเขียนอะไรให้คุณ?
ดูท่าทางดีใจขนาดนี้ กำหนดวันแต่งงานแล้วหรือยัง กลับไปก็ได้เรื่องเลยหรือเปล่า?"