ในห้องนั่งเล่นของตระกูลเซี่ย เซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวนยืนอยู่ข้างโซฟาคนหนึ่งหน้าคนหนึ่งหลัง นิ้วของเซี่ยหลีชี้ไปทางบันได สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่มองไปทางลู่ติ้งหยวนเพื่อฟ้อง
ลู่ติ้งหยวนรู้สึกจนใจกับอารมณ์ของภรรยาตัวเอง เห็นว่าในแววตาของเธอมีประกายโหดเหี้ยม ท่าจะโกรธจนระเบิดอยู่แล้ว จึงรีบปลอบ: "ยังไงก็เป็นเรื่องที่คนแก่ต้องส่งศพลูกไปก่อน พ่อเราคงจะเสียใจเกินไปที่ส่งพี่ชายคนรองกลับครั้งนี้ ไม่มากก็น้อยก็ต้องมีอาการกระทบกระเทือนบ้าง เธออ่อนโยนหน่อย ช่วงนี้อย่าไปยั่วเขาเลย
อีกไม่นานเธอต้องพาเขาไปผ่าตัด ถ้าร่างกายเขามีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ จะทำยังไง?"
พ่อตาของเขาเป็นโรคหัวใจ อารมณ์ไม่ควรจะตื่นเต้นมากเกินไป
เซี่ยหลีเม้มปากลงต่ำ ใบหน้าเขียนคำว่าไม่พอใจไว้เต็ม แขนไขว้กันไว้ที่อกแล้วหันไปทางบันได หรี่ตาลงเล็กน้อย เสียงเย็น ๆ เอ่ยออกมาว่า: "ฉันว่าพ่อแก่ดูเหมือนจะไม่ค่อยปกติ
เมื่อกี้สายตาที่เขามองฉันไม่เหมือนมองลูกสาว เหมือนกับมองธาตุชั่วภายในหน่วยกบฏมากกว่า!"
พูดจบ เธอก็คว้าแขนของลู่ติ้งหยวนแล้วลากเขาให้ขึ้นไปข้างบน
"ไป ๆ ขึ้นไปดูกันว่าสองคนนั้นคุยอะไรกันอยู่ชั้นบน!"
"พ่อแก่เรียกฉันว่าสหายแล้ว ฉันต้องคุยกับสหายที่ดีของฉันให้รู้เรื่อง!!!"
ลู่ติ้งหยวนที่ไม่ได้อยากไปแอบฟังกำแพงของพ่อตาแม่ยายเท่าไรนัก แต่ถูกบังคับให้วิ่งตามไปด้วย: ... ถ้าวันหนึ่งพ่อตายิ่งเกลียดเขาเข้าไปอีก นั่นก็คงเป็นเพราะภรรยาของเขามีส่วนร่วมอย่างมากแน่นอน
ลูกนากทะเลตัวน้อยที่ถูกแม่ที่ชอบดูเรื่องสนุกทิ้งไว้อย่างไร้ความปรานี ต้องมานั่งเล่นนิ้วอยู่บนเก้าอี้เด็ก: ... ไม่มีป้าฮงแดง ไม่มีดำใหญ่ ไม่มีหมวกฟางใบเล็ก แม่ ขอหนังสือสักเล่มให้ฉันก็ยังได้