เซี่ยหลีค่อยๆ เดินไปทางด้านหลังของเขา "ไม่ร้องโวยวายสักหน่อยเหรอ? กลั้นน้ำตาไว้แบบนั้น คงร้องไม่สะใจ"
เซี่ยต้าเป่า: ...
เซี่ยต้าเป่ารู้สึกหมดคำพูดกับวิธีปลอบคนของคุณป้าเล็กของตัวเองเป็นอย่างมาก ยกแขนขึ้น เช็ดน้ำตาบนใบหน้าของตัวเองจนเกลี้ยงอย่างแรง
"คุณไม่โกรธเหรอ? เขาพูดจะยอมแพ้ก็ยอมแพ้
เพื่อสิ่งที่เรียกว่าความชอบธรรม เลิกห่วงชะตากรรมของคนในครอบครัวตัวเองไปเลย"
เขาไม่ได้ไม่เข้าใจ การเป็นทหารต้องเตรียมพร้อมที่จะพลีชีพเพื่อชาติบ้านเมืองอยู่เสมอ
คุณปู่ของเขาเป็นทหาร พ่อของเขาก็เป็นทหาร แต่คุณยายไม่ใช่ แม่ไม่ใช่ และคุณป้าเล็กที่ไม่ได้สมัครเป็นทหารด้วยความเต็มใจก็ไม่ใช่
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานการณ์ที่คุณปู่ไม่เคยแม้แต่จะบอกเรื่องนี้กับคนอื่นๆ ในครอบครัว คิดว่าคนอื่นๆ ล้วนลำบากกว่าครอบครัวตัวเอง แล้วตัดสินใจยกโอกาสให้คนอื่นอย่างง่ายดาย
ความลำบากที่พ่อแม่เจออยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือนั้นเป็นอะไร? คุณป้าเล็กที่อ่อนแอวางแผนเพื่อครอบครัว ถึงขนาดที่การฝึกในกองทัพหนักขนาดนี้ยังอดทนทำทุกวันเพื่ออะไร?
เผด็จการเกินไปแล้วจริงๆ!
เซี่ยหลีจะมองไม่เห็นท่าทางแอบเช็ดน้ำตาของเด็กคนนี้ได้อย่างไร?
คิดในใจ อายุยังไม่มาก แต่แบกภาพลักษณ์เยอะเหลือเกิน
เธอไม่ได้คิดเห็นเหมือนกับคุณลุงเซี่ย ที่มองเด็กเป็นแค่เด็ก คิดว่าพวกเขาไม่เข้าใจอะไร ควรจะไม่บอกอะไรพวกเขาเลย
เลยหาที่นั่งลงตรงๆ สายตามองไปที่ใบหน้าของเซี่ยต้าเป่า พูดอย่างเปิดอก "ไม่โกรธ เพราะความเห็นที่ยังไม่ล้างมลทินในตอนนี้เป็นฉันเสนอเอง"