ประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกพากันเดือดสุดขีด เพราะการกระทำของเซี่ยหลี่ที่ได้ทั้งกินและหยิบไป ยังทำความผิดแล้วไม่รับผิดชอบ
ฝ่ายฮั่นเซี่ยจะหน้าหนากันถึงขนาดไหน ทั้งที่รู้ดีว่าเรื่องนี้เซี่ยหลี่เป็นคนทำ แต่กลับโยนความผิดให้คนอื่นทั้งหมด ยังอ้างให้พวกเขาช่วยตามหาตัวคนอีก?
สิ่งที่น่าหมดหวังที่สุดคือเซี่ยหลี่คนไร้ยางอายนี่เอง ยังกล้าบอกว่าจะช่วยดูแลความปลอดภัยด้านคอมพิวเตอร์ให้พวกเขา
ทั้งที่เรื่องเลวร้ายทั้งหมดเธอทำมันมาเอง แล้วเธอกล้าพูดว่าจะดูแลความปลอดภัยคอมพิวเตอร์ของพวกเขาได้อย่างไร!?
มีเธออยู่ต่างหากที่ไม่ปลอดภัยที่สุด!!?
โลกภายนอกวุ่นวาย ทะเลาะกันรุนแรง แต่ฝั่งเซี่ยหลี่กลับเงียบสงบสนิท
เธอไม่ลืมข้อตกลงกับชายใบหน้ามีรอยแผลเป็นคนนั้น ที่ต้องลบข้อมูลของพวกนั้นและครอบครัวของพวกเขาทั้งหมด
คนไม่มีความซื่อสัตย์ย่อยืนไม่ได้ในโลก เซี่ยหลี่รู้สึกว่าตัวเองน่าจะยังมีความซื่อตรงอยู่บ้าง
ช่วงบ่ายวันนั้น เซี่ยหลี่อุ้มลูกด้วยแขนข้างเดียว พร้อมนำคนติดตามมาที่ห้องวิจัยคอมพิวเตอร์
ทหารหนุ่มที่เฝ้าห้องวิจัยคอมพิวเตอร์เห็นเซี่ยหลี่เดินเข้ามา ใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นตกใจกลัวทันที
เขามองเซี่ยหลี่ด้วยสายตาไม่เชื่อสายตาตัวเอง เต็มไปด้วยความระวังตัว หลังจากเคารพเป็นการใหญ่แล้ว จึงถามอย่างมีการป้องกันว่า "ท่านผู้การเซี่ย มาที่ห้องคอมพิวเตอร์คราวนี้มีธุระอะไร
องค์กรออกข้อบังคับใหม่ของห้องคอมพิวเตอร์ หากจะใช้คอมพิวเตอร์ ต้องกรอกวัตถุประสงค์การใช้งาน"
เซี่ยหลี่: …...
เซี่ยหลี่สงสัยอย่างสมเหตุสมผลว่า ข้อบังคับที่โผล่มากะทันหันแบบนี้ ต้องเป็นเพราะเรื่องที่เธอก่อไว้ในห้องคอมพิวเตอร์ครั้งก่อน ทำให้เบื้องบนต้องเพิ่มความระมัดระวัง กลัวว่าใครจะใช้ห้องคอมพิวเตอร์กันมั่ว แล้วเกิดเหตุการณ์แบบเดิมซ้ำอีก
แต่เซี่ยหลี่คิดว่า ข้อบังคับให้ลงทะเบียนวัตถุประสงค์การใช้งานแบบนี้ ในสถานการณ์ที่ยังไม่มีกล้องวงจรปิด จริง ๆ ก็คุมได้แค่ผู้ใช้คอมพิวเตอร์ธรรมดาเท่านั้น