ระหว่างที่เซี่ยหลีพาหลานชายเดินถามทางไปเรื่อย ๆ จนเจอรถโดยสารที่จะไปห้างสรรพสินค้า และกำลังมุ่งหน้าไปยังจุดหมายอยู่นั้น
ที่สถานีรถไฟซึ่งห่างจากห้างสรรพสินค้าเพียงไม่กี่ร้อยเมตร เฉินเจินเจินถักเปียสีดำสนิทสองข้าง สวมเครื่องแบบทหารสีเขียว ถือสัมภาระเดินออกจากสถานีรถไฟอย่างรวดเร็ว
นางไม่สนใจเลยว่าเมื่อครู่ถูกเบียดจนอึดอัดแค่ไหน มือกำหนังสือรับรองไว้แน่น ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ใจลิงโลดรีบเดินไปทางท่าเรืออย่างรวดเร็ว แม้แต่ลักยิ้มข้างแก้มก็ดูสดใสขึ้นอีกหลายส่วน
ถึงแม้พ่อของนางจะบอกไว้ว่าให้เวลาแค่ปีเดียว ถ้าตามจีบคนไม่สำเร็จก็ต้องกลับบ้านไปดูตัว
แต่ตราบใดที่มีนางอยู่ ก็ต้องปกป้องพี่ติ้งหยวนที่ดีที่สุดของนางเอาไว้ให้ได้แน่นอน!
เหตุผลที่คนสองคนแต่ก่อนไม่เกิดความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน คงเป็นเพราะเวลาที่อยู่ด้วยกันสั้นเกินไปแน่นอน
ต่อไปพออยู่ด้วยกันนานขึ้น ความรู้สึกก็จะเกิดขึ้นเอง
ด้วยความกระตือรือร้นเต็มอกแบบนี้จึงรีบมาถึงท่าเรือ แต่กลับถูกสาดน้ำเย็นใส่หัวจนเย็นเยียบ
เจ้าหน้าที่ท่าเรือโบกมือให้นาง แล้วพูดว่า "เรือจากเกาะใต้มาที่นี่เพิ่งถึง ส่วนเรือที่จะกลับไปต้องรออีกสี่ชั่วโมง รอให้ครบสี่ชั่วโมงก่อนแล้วค่อยมาใหม่นะ!"