แถวรถยนต์ชุดนี้ตัวถังคมคางเหลี่ยมผึ่ง แทบไม่มีการออกแบบทรงกระแสลมเลย
หน้าต่างรถเล็กจิ๋ว กระจกยังเป็นสีเขียวเข้มอีก
ใต้ท้องรถสูงจากพื้นมาก สมรรถนะการข้ามภูมิประเทศดูจะโหดมาก ยางเป็นยางล้อข้ามภูมิประเทศกันกระสุนขนาดกว้าง ตรงกลางมีล้อแม็กหนักอึ้ง
บนหลังคาติดป้อมปืนหรือป้อมปืนกล ตัวถังเต็มไปด้วยรอยเชื่อมและกล่องเครื่องมือ
คงเพราะบรรทุกเกราะเสริม อาวุธ และอุปกรณ์มากเกินไป ระบบกันสะเทือนจึงถูกบัดกรีเสริมแข็ง มองจากไกล ๆ ก็รู้สึกเหมือนรถ "นอนแนบพื้น" อยู่ตลอดเวลา เหมือนกำลังแบกของหนักไว้ไม่วาง
พอวิ่งขึ้นมาแล้วดู "แกร่ง" เป็นพิเศษ ทั้งคันสะเทือนสะบัดรุนแรงสุด ๆ ราวกับขบวนรถทั้งหมดคือเด็กอนุบาลเลิกเรียนที่เห็นแม่ วิ่งตะโกนกระโดดโลดเต้นตรงเข้ามาหา
เซี่ยหลี: ...
ลู่ติ้งหยวน: ...
คนอื่น ๆ ในรถ: ...
ดีมาก รถดัดแปลง แถมยังเป็นรถดัดแปลงที่ติดอาวุธหนักระดับนี้อีก
รถดัดแปลงแบบนี้มีทั้งขบวน นับขั้นต่ำก็เจ็ดแปดคัน
เฮ้อๆๆๆ...
เซี่ยหลีเห็นรถข้างหน้า สูดลมหายใจลึก จนระบายความอัดอั้นไม่ออก
นางบิดหน้าบิดตาถามเสียงดัง: "ไม่ใช่ กระทรวงกลาโหมนี่กินข้าวเปล่ากันทั้งกระทรวงเหรอ!?
คนที่คิดก่อเหตุโจมตียังดัดแปลงรถจนกลายเป็นรถหุ้มเกราะวิ่งเตร็ดเตร่ไปทั่วเมืองหลวงได้เลย แล้วไม่มีใครเข้าไปจัดการบ้างเหรอ!?
พวกเขาปกติไม่เคยออกเดินตามซอยตามตรอก สักหน่อยเพื่อจะได้รู้ชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนเลยเหรอ!?
ของแปลก ๆ แบบนี้มันขึ้นมาบนถนนได้ยังไง!?"
ไม่ใช่สังคมนิติธรรมเหรอ? ทำไมรู้สึกมันวุ่นวายยิ่งกว่าโลกหายนะอีก!? มีกล้องวงจรปิดสายตาสวรรค์กับไม่มี ความปลอดภัยของสังคมนิติธรรมต่างกันได้ขนาดนี้เลยเหรอ!?