เซี่ยหลีเก็บคำพูดที่ยังไม่ได้พูดไว้ในลำคอ นั่งรอฟังเสียงจากฝั่งวิทยุสื่อสารอีกฝั่ง
อีกฝั่งคงปรับจูนเรียบร้อยแล้ว ไม่นานก็มีเสียงของบอดี้การ์ดนามสกุลหยางดังขึ้นมา
เพียงแต่เขากดเสียงต่ำมาก ราวกับกลัวคนอื่นจะได้ยิน ดูมีพิรุธน่าสงสัย
"สหายเซี่ยหลี รีบกลับมาเร็ว อำเภอเกิดเรื่องแล้ว"
เซี่ยหลีได้ยินดังนั้นก็รีบลุกขึ้นยืนทันที กลัวว่าเสียงจะดังเกินไปสร้างปัญหาให้อีกฝ่าย เธอจึงใช้เล็บเคาะเบา ๆ บนวิทยุสื่อสาร เป็นสัญญาณว่า"รับทราบ"แล้วจึงปิดการสื่อสาร
เธอเงยหน้ามองผิงอิงจวิ้นและกู้อวิ๋นอี้ พูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบและจริงจังว่า"ที่อำเภอมีเรื่อง ฉันต้องกลับก่อน ทางพวกคุณจัดการเรื่องเสร็จเมื่อไหร่ บอกฉันสักคำก็พอ"
พูดจบ ก็หยิบวิทยุสื่อสารตัวเครื่องไม้จากกระเป๋าออกมาวางบนโต๊ะ
นี่คือสิ่งที่เธอทำขึ้นในช่วงสองวันนี้ โดยใช้เศษวัสดุที่สืบค้นได้จากอำเภอ มาประดิษฐ์เป็นของใช้ใหม่
การส่งข้อความในระยะไกลอาจไม่ค่อยได้ผล แต่จากลานบ้านเล็ก ๆ ที่พวกเขาอยู่ไปจนถึงค่ายของผิงอิงจวิ้นนั้น ระยะทางพอดีกับที่สัญญาณวิทยุสื่อสารอาจไม่ชัดเจนนัก จะมีเสียงกระแสไฟฟ้าดังแซก ๆ แต่ก็ไม่กระทบต่อการสนทนา