เซี่ยหลีกินข้าวเช้าไปพลาง ก็คิดไปพลางว่าการจะลุกขึ้นมาด้วยความตั้งใจของตัวเองดูเหมือนจะไม่ไหวจริง ๆ
วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะคอยจดจ่ออยู่ตลอด จำไว้ว่าต้องตื่นมาสั่งสอนหลานชาย คงจะปลุกตัวเองไม่ตื่นแม้จะมีนาฬิกาปลุกตั้งหกตัว
คิดอยู่นาน ก็พูดกับเซี่ยต้าเป่า: "คืนนี้กลับมากลางเตะหนึ่งชั่วโมง พรุ่งนี้เช้าห้าโมงเรียกฉันตื่น"
เซี่ยต้าเป่า: ...ฉันต้องเรียกคุณตื่นมาเพื่อให้มาสั่งสอนฉันเองเหรอ
"ได้ครับ"
ปู่ย่าตายายสองคนมองปฏิสัมพันธ์ของป้า-หลานคู่นี้ ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ไม่มีใครเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับวิธีปฏิสัมพันธ์ที่แปลกประหลาดของสองคนนี้
เวลาไปโรงเรียนของเซี่ยต้าเป่าพวกเขา เร็วกว่าเวลาไปทำงานของเซี่ยหลีพวกเธอ
เซี่ยหลีให้เซี่ยต้าเป่าไปโรงเรียนก่อน ส่วนตัวเองรอจนถึงเวลาเข้างาน ก็บอกลูกน้องของตัวเองว่าวันนี้จะไปที่แถวโรงเรียนเพื่อ "ฝึกซ้อมรวม"
ลูกหลานในเขตทหาร กับเด็กนอกโรงเรียน ต่อยกันจนตัวแตกทั้งตัว มีถึงสองคนที่เข้าโรงพยาบาล
เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำให้สั่นสะเทือนไปทั้งเขตทหารตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว
คนของหมวดสี่ พอได้ยินว่าหัวหน้าหมวดของตัวเองจะพาพวกเขาไปโรงเรียน ก็คิดถึง "เพื่อนนักเรียนตัวเล็ก" ที่ทุกคืนเรียนด้วยกัน แต่เมื่อคืนไม่มาเรียนภาคค่ำ ก็เข้าใจสาเหตุได้ในทันที
แต่ละคนไม่พูดอะไรสักคำ เดินตามเซี่ยหลีออกไปนอกหน่วยทหารอย่างไม่แยแส