ในตอนที่ต้าเป่าอดทนรอจนขนหัวตั้งแล้ว เธอจึงเอ่ยขึ้น "การช่วยเหลือผู้อื่นในยามที่เขาลำบาก ไม่เคยเป็นสิ่งผิดเลย
ปัญหาของเธอไม่ใช่อยู่ที่การปกป้องอาจารย์ แต่อยู่ที่ฝีมือของเธอยังไม่ถึงขั้นที่จะปกป้องใครได้โดยไม่พลอยเดือดร้อน
การช่วยคนไม่ผิด แต่ช่วยเขาแล้วยังต้องพลอยเสียตัวเองไปด้วยนั่นสิถึงจะโง่
เคราะห์ดีที่วันนี้พวกเขาไม่ได้พกอาวุธสังหารมาด้วย ถ้าพวกเขาเอาอีกสองสามมีดมาด้วยล่ะก็ พวกเธอคนนี้คงไม่ได้เจ็บแค่กระดูกเคลื่อนเท่านั้นหรอก
กองทัพกับโรงเรียนเธอห่างกันแค่ไม่กี่ร้อยเมตร พวกเธอรู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองเป็นรอง แต่กลับไม่มีแม้แต่คนเดียวที่คิดวิ่งไปขอความช่วยเหลือ
เธอกลับไปคิดทบทวนให้ดี พรุ่งนี้ตีห้าตื่นมา ฉันจะสอนวิชาต่อสู้ให้เธอด้วยตัวเอง"