เซี่ยหลีนั่งอยู่บนเก้าอี้ริมหน้าต่าง หนังสือการ์ตูนในมือไม่ได้เปิดหน้าต่อไปนานแล้ว ดวงตาจ้องมองหมอกหนาข้างนอกที่ทัศนวิสัยลดลงเหลือเพียง 30 เมตร ในใจก็รู้สึกว่าสถานการณ์ค่อนข้างยุ่งยาก
โดยเฉพาะช่วงเสี้ยววินาทีที่ไฟสีขาวกวาดผ่านไป แสงสะท้อนบนหยดน้ำ ทำให้ด้านหน้าพร่าขาวโพลนไปหมดทันที
เซี่ยหลีขอสาบานได้เลยว่าชีวิตนี้ครั้งแรกที่เธอเกลียด "ปรากฏการณ์ทินดัล" ถึงขนาดนี้ เมื่อก่อนเธอว่าลำแสงอาทิตย์ที่ส่องทะลุเมฆลงมาสวยงาม แต่ตอนนี้เธอรู้สึกได้แต่ว่าภาพแบบนี้ "แสบตาชะมัด"
คิดแล้ว เธอหันไปตะโกนบอกคนข้างนอกว่า "เซียวสวี่ เอาไฟฉายส่องทางที่เราซื้อกลับมาจากประเทศเมี่ยนออกมา ส่งเข้าห้องขับเคลื่อน ที่เหลือติดตั้งทุก ๆ กระจกรถ"
คิดอีกที เธอพูดต่อ "หาวิธีส่งหนึ่งตัวไปที่ห้องขับเคลื่อนรถหัวด้วย เป็นอย่างน้อยระยะมองเห็นและระวังภัยจะได้ไกลขึ้น
เจี่ยจวินอี้ เอาเครื่องมองภาพความร้อนของพวกเราไปให้ทีมรถไฟสักสองสามตัว พวกเธอก็พกไปด้วย คอยเฝ้าดูตลอดว่ามีคนเข้ามาใกล้หรือไม่"
อย่าให้ใครมาขุดหลุมไว้หน้ารถแล้วรถหัวตกลงไปเสียก่อน ส่วนรถคันที่สองไม่รู้สถานการณ์ พุ่งตามรถหัวลงเหวไปพร้อมกัน งั้นก็สนุกใหญ่แล้ว
เซียวสวี่และเจี่ยจวินอี้รับคำสั่งทันที แล้วออกไปค้นหาภาระกองใหญ่โตที่เซี่ยหลีพากลับมา
ตอนกลับมาคราวก่อน พวกเขาเห็นว่าผู้การศึกษาของมากมายที่ภาคตะวันตกเฉียงใต้ ตอนนี้ต้องเดินทางออกเดินทาง ถ้าทิ้งของไว้ทั้งหมดก็น่าเสียดาย จึงขนของที่ขนได้ทั้งหมดขึ้นรถพิเศษ
ยังไงรถพิเศษก็กว้างขวาง ไม่หวงของพวกเขาสักเท่าไร