เมื่อเซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวนกลับมาถึงพร้อมกัน เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องรับแขก สิ่งแรกที่ได้ยินก็คือเสียงคุณปู่ๆ ต่างชื่นชมเซี่ยหลีอยู่ร่ำไป
เท้าที่กำลังก้าวอยู่ที่หน้าประตูของเซี่ยหลีก็หยุดค้างทันที มีความรู้สึกอยากหันหลังหนีออกไปเดี๋ยวนั้น
ฉากแบบนี้ อายุสามสิบแล้วยังโดยพ่อแม่ผู้ใหญ่ชมเหมือนเด็ก แล้วต้องยิ้มเก้อ ๆ ตามไปด้วย วันหนึ่งเจอครั้งเดียวก็พอแล้ว
ถ้าต้องเจอวันละสองครั้ง เซี่ยหลีว่าปลายเท้าตัวเองจะได้แซะพื้นรองเท้าตัวเองจนทะลุแน่นอน
ทว่าชัดเจนว่าในห้องมีคนมากมายขนาดนี้ จะเป็นไปได้ที่ไม่มีใครเห็นเธอเลยเหรอ
ตอนนี้อยากหนีก็สายเกินแก้แล้ว
คุณปู่ซุนเห็นเซี่ยหลีก็ยิ้มทันที "เอ๊ะ พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา ดูสิ ติ้งหยวนกับลูกสะใภ้ติ้งหยวนก็กลับมาแล้วนี่นา
มามามา ข้างนอกหนาว เข้ามาในบ้านเร็ว
กำลังชมพวกเธอให้ปู่ของพวกเธอฟังอยู่พอดี"
เซี่ยหลี: ……มีความเป็นไปได้ไหมว่า ก็เพราะพวกคุณชมฉันอยู่แบบนี้ไง ถึงไม่อยากเข้าไป?