กัวอ้ายเฉียงขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมพลเอกถึงสั่งให้เราเปลี่ยนเส้นทางกลางคันหลายครั้ง! แล้วตอนนี้จะทำยังไง? เราปล่อยให้พวกมันหนีไปล่ะกันเหรอ!?"
พวกนี้แทบฆ่าพี่น้องของพวกเขาตายไปเกือบร้อยคน ถ้าไม่ใช่พลเอกของพวกเขารีบตัวเร็ว อุ้มลูกแมวน้ำน้อยกระโจนออกมาทันที บางทีพลเอกอาจจะตายอยู่ในเต็นท์ไปแล้ว
พวกเขาไม่กล้าแม้จะคิดว่า ถ้าเป็นแบบนั้นจะเป็นความเสียหายครั้งใหญ่แค่ไหนต่อหัวเซีย ทั้งที่นายกเทศมนตรีของพวกเขาเก่งกาจขนาดนั้น เป็นคนดีขนาดนั้น ทำไมต้องมาถูกพวกนี้ทำร้าย?
การโจมตีครั้งนี้เจ้าเล่ห์เกินไป ไม่มีใครคิดถึงว่าจะมีคนฝังระเบิดใต้ห้องบัญชาการ พวกเขาแทบจะเสียพลเอกไปแล้ว!!
กลุ่มคนต่างมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลทหารอย่างเดือดดาล