เซี่ยหลี่มองผู้การกองทัพน้ำเงินด้วยแววตาประหลาดใจ ในใจนึกว่า: เฮ้ย ของจริง!
ตั้งแต่ออกจากบ้านเธอโชคร้ายยิ่งกว่าใคร แทบทุกครั้งที่ออกไปก็เจอการซุ่มโจมตี แม้ไม่โดนซุ่มโจมตี ก็มักจะนำ 'ของฝาก' กลับมาฝากผู้บังคับบัญชาหรือลู่ติ้งหยวนเป็นระยะ ๆ ยังจะมีใครโชคร้ายกว่าเธออีก ไม่ใช่แค่ตัวเองมีปัญหา แถมออกไปข้างนอกยังส่ง 'เคราะห์กรรม' ให้คู่ต่อสู้อีก
เซี่ยหลีมองผู้การกองทัพน้ำเงินที่อึดอัดเขินอายอย่างเห็นได้ชัดด้วยแววตาทึ่งอย่างยิ่ง ในใจคิดว่า: โชคร้ายขนาดนี้ก็ยังขึ้นเป็นผู้การได้ ความสามารถของคนนี้ต้องเก่งกว่าตำแหน่งผู้การหลายเท่าแน่นอน
คิดแล้ว เธอมองอีกฝ่ายด้วยสายตาแปลกประหลาด เอียงตัวไปทางผู้การกองทัพน้ำเงินเล็กน้อย แล้วถามด้วยความจริงใจจากใจ: "งั้น... คุณไม่เคยคิดจะขออนุมัติจากองค์กรให้ไปตัดตอนรถขนส่งเสบียงข้าศึกโดยเฉพาะเลยหรือ?"
คนทั้งห้อง: ?????
เซี่ยหลีมองผู้การกองทัพน้ำเงินที่หน้างงคาค้างแล้วแนะนำด้วยความจริงใจ: "หรือไม่ก็นั่งดักอยู่ตามจุดที่เสบียงต้องผ่าน ไม่ต้องสนใจเลยว่าเขาจะขนหรือไม่ขน ก็รอเขาไว้เฉย ๆ
ฟังดูโชคของคุณก็แสนร้าย ทุกครั้งที่คุณไปตัดตอนกองทัพข้าศึก ฝั่งที่ขนส่งเสบียงของข้าศึกก็จะมีปัญหา งั้นกลับกันคิดดูสิ ถ้าคุณเป็นฝ่ายไปตัดตอนเสบียงของเขา เสบียงฝั่งเขาก็จะมีปัญหาไม่ใช่หรือ?
ดักปิดประตูไว้จนออกมาไม่ได้ ไม่มีปัญหาเรื่องไปก่อนหลัง นั่นแปลว่าปัญหาต้องเกิดตอนก่อนออกเดินทางสิ
ยังไงก็ตาม ถ้าจะปล้นของของเขามาให้ครบก็ยากมาก ปกติก็มักจะทำลายกันไป งั้นขอแค่ให้เสบียงหลังของฝ่ายเขาไปถึงสมรภูมิไม่ได้ก็พอแล้วไม่ใช่หรือ?