ช่องรับพัสดุไปรษณีย์
นายทหารหนุ่มที่เคยมาส่งของกลับบ้านหลายครั้งแล้ว วันนี้ก็แบกถุงใหญ่มาอีกเป็นครั้งที่ไล่เลี่ยกัน เขายิ้มโชว์ฟันขาวสะอาดด้วยรอยยิ้มซื่อ ๆ พูดกับพนักงานหน้าช่องบริการว่า "วันนี้ก็ส่งให้ที่บ้านเหมือนเดิมครับ"
พูดจบก็ยื่นถุงใหญ่นั้นพร้อมกระดาษแผ่นบางที่ควรจะเขียน "ที่อยู่" ส่งต่อไป
คนที่ช่องไปรษณีย์ยิ้มแฉ่งรับถุงใหญ่ไว้ พร้อมกับหยิบกระดาษบันทึกข่าวแผ่นบางที่รองอยู่ใต้ถุงติดมือด้วย
เขายิ้มหวานๆ ทำทีคุยกับคนคุ้นเคย แซวไปพลางว่า "พวกทหารนี่ได้เงินเดือนดีนะ บ่อยๆ จะมาฝากของกลับบ้าน"
ระหว่างพูด เขาก็ดึงกระดาษแผ่นใต้ถุงออกมาอย่างเงียบเชียบ ทำทีเป็นจดที่อยู่ลงในใบส่งของให้นายทหารหนุ่ม แต่ที่จริงเริ่มอ่านข้อความบนกระดาษแผ่นนั้นไปแล้ว
"จัดวางเรียบร้อย ล่อตัวคนสำเร็จ ขอให้รีบประสานงาน"
ข้อความสั้นๆ เพียง 17 ตัวอักษรนี้ ทำให้ใจที่ค้างอยู่ลอยๆ ของพนักงานไปรษณีย์มาสองวันได้กลับลงมาอยู่ในท้องเสียที
นายทหารหนุ่มแสดงสีหน้าซาบซึ้งผสมความขอบคุณ ยิ้มแล้วตอบว่า "ก็เพราะบ้านเราตอนนี้เข้มแข็งขึ้นเรื่อยๆ ชีวิตดีขึ้นทุกวัน ผลผลิตธัญพืชของทุกคนก็เพิ่มขึ้น ไม่ใช่หรือครับ?"
เขาพูดจริงใจจากใจ สำหรับคนที่เคยผ่านช่วงสามปีที่แม้แต่ข้าวกินไม่อิ่ม ชีวิตปัจจุบันก็เทียบเท่าสวรรค์ไปแล้ว คนรอบๆ ที่ได้ยินก็พยักหน้าเห็นด้วยไปพร้อมกัน
นายทหารหนุ่มเอียงหัวเล็กน้อย มองไปยังคนรอบข้างอย่างซาบซึ้ง น้ำเสียงมีความรู้สึกร่วมเป็นศัตรูร่วมกันที่ตั้งใจปลุกระดม แล้วพูดต่ออย่างมีแรงกระตุ้นว่า "สันติภาพของหัวเซี่ยมาไม่ง่าย มีเพียงพื้นฐานแห่งสันติภาพเท่านั้นที่ทำให้พวกเรามีชีวิตที่ดีได้
คนที่อยากทำลายสันติภาพของหัวเซีย ล้วนเป็นพวกอันธพาลที่ตั้งใจทำลายชีวิตที่ดีของประชาชน"
พูดจบ เขาก็ทำเป็นไม่มีอะไร หันกลับมามองพนักงานไปรษณีย์อีกครั้ง ค่อยเปลี่ยนเรื่องกลับเข้าประเด็น "อย่าดูว่าพัสดุฉันใหญ่นะ แต่ข้างในล้วนเป็นผลไม้ตากแห้งล้วนๆ ที่นี่เรามันไม่ค่อยมีค่าอะไรเลย"