เหล่าทหารหมวดสี่ต่างไม่ได้รับรู้ถึงอารมณ์อันแปลกประหลาดของหัวหน้าหมวดตัวเองแม้แต่น้อย
หลานเซี่ยเซิงยิ้มเผยให้เห็นฟันขาวเป็นแถว กล่าวกับเซี่ยหลีอย่างเปิดเผยว่า "ท่านหัวหน้าหมวดทำเพื่อพวกเราทั้งนั้น พวกเราดีใจจะตาย!"
เซี่ยหลีที่รู้สึกขัดหูแปลก ๆ ว่าเขาจะมีแผนการอะไร "...วันนี้นายพูดจาไพเราะเป็นพิเศษนะ?"
อันที่จริงทุกคนตั้งใจจะอวดกันอยู่แล้ว เพียงแต่เพื่อไม่ให้ดูเป็นคนไร้ซึ่งชั้นเชิง ก็เลยไม่ได้เอะอะโวยวายไปทั่ว
บัดนี้เซี่ยหลีเอ่ยถามออกมาแล้ว ทุกคนจึงทนไม่ไหวอีกต่อไป ต่างพากันพูดพร่ำออกมาอย่างชุลมุน
หลานเซี่ยเซิงพูดอย่างตื่นเต้น "ท่านหัวหน้าหมวด ท่านไม่รู้หรอก!"
"เมื่อสองสามวันก่อนท่านไม่ออกไปปฏิบัติภารกิจที่เมืองหลวงหรอกหรือ? พวกเราก็ไปปฏิบัติภารกิจปราบปรามโจรร่วมกับคนของหมวดสองด้วย"
"ภารกิจหนึ่งเสร็จสิ้นลง แต่ละหมวดของเขาล้วนมีคนบาดเจ็บเจ็ดแปดคนเป็นอย่างน้อย แต่หมวดของเราไม่เพียงแต่ไม่มีใครบาดเจ็บ ยังจับกุมพวกโจรที่หนีรอดไปได้ทั้งหมดอีกด้วย"
"นับได้ว่าอวดโฉมไปทั่วเลยล่ะ!"
มีคนรับคำต่อด้วยความตื่นเต้นทันที "ไหนจะเท่านั้น!"
"พวกเราจัดการภารกิจตามที่ได้รับมอบหมายของตัวเองเสร็จแล้ว ยังไปสนับสนุนหน่วยอื่น ๆ อีกด้วย"
"ท่านไม่เห็นสายตาตะลึงพรึงเพริดที่พวกเขามองมาที่พวกเรา แบบราวกับว่าพวกเราเป็นคนละสปีชีส์กับพวกเขายังไงยังงั้น!"
"ใช่ ๆ ๆ! พวกเราเป็นหมวดสื่อสาร ปกติเวลาออกภารกิจที่ไม่ได้เกี่ยวกับการสื่อสาร ก็ไม่ค่อยจะถูกตาต้องใจกับเหล่าหมวดรบอยู่แล้ว"