ลู่ติ้งหยวนได้ยินคำพูดของมู่เค่อจิ้น ร่างกายทั้งร่างเกร็งขึ้นมาทันที
โชคดีที่เขาคุ้นเคยกับการไม่แสดงสีหน้าเป็นทุนเดิม จึงไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกอะไรออกมา
ในตอนที่เขากำลังหาคำพูดจะปัดมู่เค่อจิ้นที่มาขวางบรรยากาศคนนี้ให้ออกไป เซี่ยหลีที่อยู่ข้างกายก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เห็นได้ว่าสีหน้าของเซี่ยหลีเหมือนคนกินแมลงวันเข้าไป ดูแล้วพูดไม่ออก สายตามองมู่เค่อจิ้นด้วยความรังเกียจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม พูดออกมาตรงๆ
“ตาแกบอดหรือไง?”
ลู่ติ้งหยวน: ...
มู่เค่อจิ้น: ...
สายตาที่เซี่ยหลีมองมู่เค่อจิ้นเต็มไปด้วยความดูถูก
ถ้าหากวันนี้คนที่เดินอยู่ข้างๆ เธอเป็นคนอื่น เซี่ยหลีคงไม่คิดว่าคำพูดของมู่เค่อจิ้นจะมีปัญหาอะไร
ก็ในยุคนี้แนวคิดเรื่องชายหญิงค่อนข้างอนุรักษ์นิยม ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองเดินเคียงข้างกันก็ต้องถูกนินทา